Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prawdy wiary. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prawdy wiary. Pokaż wszystkie posty

10 lut 2022

Komunia na rękę i Novus Ordo Missae a ochrona partykuł. W odpowiedzi zwolennikom nowinek liturgicznych



Współczesna praktyka udzielania Komunii Św. na rękę, oficjalnie wprowadzona w Kościele po II Soborze Watykańskim jako usankcjonowanie szerzącego się w niektórych krajach nadużycia, od wybuchu tzw. „pandemii” zatacza coraz szersze koła również w Polsce. Jak wszyscy zapewne pamiętamy, dążenie do rozpowszechnienia w Polsce tej praktyki najczęściej nie wypływało ze strony wiernych czy kleru parafialnego, lecz było inspirowane i narzucane przez biskupów. Oni to właśnie z wysokości katedr przekonywali, iż Komunia na rękę nie tylko jest piękną starożytną praktyką Kościoła, ale również zapewniali, iż w niczym nie umniejsza ona – w stosunku do tradycyjnego sposobu rozdawania Ciała Pańskiego – czci Pana Jezusa obecnego w Sakramencie Eucharystii. Czy jednak jest tak w istocie, a zastrzeżenia wobec tej praktyki wynikają jedynie z przesady kościelnych konserwatystów i uprzedzeń wobec nowej liturgii jeszcze bardziej skrajnych tradycjonalistów? Spróbujmy więc odpowiedzieć na to pytanie, skupiając się na jednym bardzo konkretnym aspekcie tego zagadnienia, a mianowicie na kwestii, która z form udzielania Komunii Św. (a mówiąc szerzej, która z liturgii) zapewnia większą ochronę przed przypadkowym znieważeniem Ciała Pańskiego.

Natura chleba

Poruszając ten temat, na początku musimy poczynić pewną ważną uwagę. W rozważaniach o sposobie udzielania Komunii Św. nie powinno bowiem być sprawą sporną ani podlegającą wątpliwości, iż naturą chleba, w tym przeznaczonego do Mszy Św., jest to, iż ma on tendencję do kruszenia się. Choć z pewnością można starać się tę właściwość ograniczać (np. używając dobrej jakości komunikantów i spożywając je w odpowiednim czasie), to jednak nie da się jej zupełnie wyeliminować. Stąd hostie eucharystyczne są narażone, zwłaszcza przy nieostrożnym obchodzeniu się z nimi, na odpadanie od nich drobnych cząstek, tzw. partykuł. 

Aby lepiej uzmysłowić sobie ten, znany z pewnością z autopsji każdemu kapłanowi fakt, warto choćby zapoznać się z przeprowadzonymi w tej mierze doświadczeniami, które w klarowny sposób ukazują, jak wiele małych okruszyn zostaje na powierzchni, na którą położony jest komunikant. Pod tym oraz tym adresem możemy znaleźć odnośniki do tego typu „eksperymentów”. Z jednego z nich pochodzą również poniższe zdjęcia, obrazujące odpadanie partykuł od komunikanta.


Widoczne gołym okiem partykuły pozostałe po położeniu komunikanta na dłoni

Ryzyko upadku partykuł w obu formach udzielania Komunii Św.

Zdając sobie sprawę z właściwości chleba eucharystycznego nie sposób zaprzeczyć temu, iż rozdawanie Komunii Św. na rękę komunikującego stwarza niebagatelnie większe ryzyko odpadnięcia od Hostii partykuł, aniżeli ma to miejsce w przypadku rozdawania Komunii św. do ust. W tradycyjnym sposobie udzielenia Komunii św., gdzie Hostia od momentu wyjęcia jej z cyborium przez kapłana do położenia na języku komunikującego nie ma kontaktu z niczym, prawdopodobieństwo wykruszenia partykuł jest niewielkie. Dodatkowo w „drodze” jaką odbywa Hostia jest ona chroniona poprzez patenę komunijną, która ma zabezpieczać przed przypadkowym upadkiem samą Hostię jak i ewentualne odpadające partykuły. W zasadnie jedynymi sytuacjami, w których podczas udzielania Komunii Św. do ust może dość do wykruszania partykuł i pozostawania ich na innych powierzchniach, jest upadek Ciała Pańskiego mimo zachowania wszystkich przewidzianych w tradycyjnych obrzędach zasad. Są to jednak sytuacje sporadyczne.

W przypadku rozdawania Komunii Św. na rękę ryzyko pozostawiania partykuł na innych powierzchniach jest nawet nie tyle nieporównanie większe, ale wręcz nieuchronne. Nie dość bowiem, iż „droga” Hostii od cyborium do rąk komunikującego nie jest zabezpieczana pateną, to Hostia jest kładziona na jedną rękę, a następnie brana do ust drugą, co siłą rzeczy powoduje, iż okruszyny Chleba eucharystycznego w wyniku sił fizycznych nieuchronnie w dużej ilości przypadków będą odpadać od Hostii. Ktoś zwróci jednak być może uwagę, że to nie problem, wszak istnieją zalecenia Konferencji Episkopatu Polski, iż „zaraz po spożyciu Ciała Pańskiego [wierni] powinni uważnie obejrzeć dłonie oraz zebrać i spożyć ze czcią każdą widoczną okruszynę, która mogła oderwać się od Hostii”. Problem w tym, iż zapis ten jako zupełnie niepraktyczny i oderwany od rzeczywistości najczęściej nie tylko nie jest znany, ale przede wszystkim nie jest w żaden sposób respektowany w praktyce udzielania Komunii na rękę. Praktyka jest bowiem taka, iż wierni przyjmujący Komunię na rękę bardziej aniżeli na oglądaniu swych dłoni koncentrują się na właściwym założeniu maseczki, poprawianiu strojów i zajęciu miejsca w ławce… Oczekiwanie, by właśnie w tym momencie wierny pamiętał i skupiał się na wyszukiwaniu na swych dłoniach partykuł jest nie tylko nakładaniem na wiernych dziwacznego liturgicznego obowiązku, którego spełnienia nie sposób przecież wyegzekwować, ale świadczy również o zupełnym pogubieniu polskich biskupów. Z jednej strony wprowadzają oni bowiem praktykę, która prowadzi do nieposzanowania Ciała Pańskiego, z drugiej zaś próbują zrzucić z siebie odpowiedzialność za konsekwencje Komunii na rękę, mówiąc: „Przecież kazaliśmy wiernym dokładnie oglądać swoje ręce!”. Nieważne, iż w posoborowym Kościele, od dziesiątek lat praktykującym Komunię na rękę, praktycznie nikt tak nie czyni. Nieważne, iż bez cienia wątpliwości bardzo wielu wiernych nie będzie tego przestrzegać. Mimo tego wszystkiego biskupi zdają się wołać: „My umywamy ręce od winy za zbezczeszczanie Eucharystii!”.

Poniższy film ukazuje praktykę udzielania Komunii na rękę w przeciętnej polskiej parafii 
A.D. 2022 (źródło). Doskonale widać na nim jak „wielką” wagę przykładają wierni przyjmujący Komunię na rękę do uważnego oglądania swoich dłoni i zbierania wykruszonych partykuł. Podobne obrazy dostarcza każdy inny dowolny film ukazujący tę praktykę.



Zakres ochrony Eucharystii w tradycyjnym i nowym rycie

Warto w tym miejscu zastanowić się również, czy niebezpieczeństwo niekontrolowanego pozostawania partykuł w przypadkowych miejscach podczas udzielania Komunii Św. na rękę jest tylko pewnym wyłomem w posoborowej liturgii, której przepisy co do zasady należycie zapewniają ochronę Ciała Pańskiego pod postacią chleba, o czym przecież zapewniają jej twórcy od samego początku powstania Nowej Mszy. Już w dwa lata po wprowadzeniu reformy liturgicznej Kongregacja Nauki Wiary wydała bowiem deklarację „O partykułach eucharystycznych”, w której stwierdzano, iż „Rubryki Mszału Rzymskiego Św. Piusa V zawierały bardzo szczegółowe wskazówki, jak zbierać partykuły i oczyszczać korporał, patenę, cyborium, palce celebransa. Institutio Generalis Missalis Romani [Wprowadzenie Ogólne do nowego Mszału (OWMR) - SC] troszczy się tak samo o szacunek należny konsekrowanym fragmentom Hostii, ale upraszcza stare rubryki, aby zachować z nich to, co istotne, co jest konieczne dla uniknięcia jakiegokolwiek braku szacunku”. Spójrzmy więc do jakich skutków prowadzi to uproszczenie i prześledźmy dwa znamienne przykłady.

Upadek Hostii

Jak była o tym mowa przed chwilą, mimo środków mających zabezpieczyć Hostię przed przypadkowym upadkiem, również w tradycyjnej liturgii może dość do sytuacji, gdy takie zdarzenie może mieć miejsce. W takiej sytuacji kapłan jest nie tylko zobowiązany do podniesienia Hostii, ale również jest zobligowany do zabezpieczenia miejsca upadku oraz podjęcia czynności, które wykluczą sytuację, iż wykruszone partykuły będą deptane przez chodzące w tym miejscu osoby. Jest to rozwiązanie wysoce roztropne, gdyż trudno założyć, iż np. podczas udzielania Komunii Św. kapłan, który upuścił Ciało Pańskie, jest w stanie „na szybko” i bez cienia błędu orzec, czy na danej powierzchni znajdują się partykuły. Kościół w takiej sytuacji założył raczej, iż takie partykuły siłą rzeczy muszą się tam znaleźć i udzielił swym kapłanom instrukcji, co należy wówczas uczynić, aby do jednego mającego już miejsce nieszczęścia nie dokładać kolejnego zła.

Dla porównania zobaczmy, co w analogicznej sytuacji ma obowiązek zrobić kapłan odprawiający Nową Mszę: „Jeśli upadnie Hostia lub jakaś jej cząstka, należy ją podnieść z czcią” (OWMR nr 280). Porównując to stwierdzenie z przepisami obowiązującymi w tej mierze w tradycyjnej liturgii trzeba mieć wiele złej woli aby bronić twierdzenia, iż nowa liturgia „troszczy się tak samo o szacunek należny konsekrowanym fragmentom Hostii”. Nie ma tutaj bowiem nawet odrobimy troski o oderwane od Hostii w wyniku upadku partykuły eucharystyczne. Po prostu traktuje się je tak, jakby ich w ogóle tam nie było, albo jak gdyby nie było one już Ciałem Chrystusa.

Zachowania kapłana po konsekracji

Po podobnych wniosków prowadzi również analiza zachowań, do których wezwany jest kapłan po dokonaniu konsekracji eucharystycznej. Otóż w tradycyjnej liturgii po wypowiedzeniu słów przeistoczenia, odkąd trzymany w dłoniach kapłana chleb staje się Ciałem Pana Jezusa, kapłan jest zobowiązany, aż do momentu puryfikacji po Komunii Św., do trzymania złączonych palców dotykających Ciało Pańskie we wszystkich momentach, w których nie mają one styczności z Hostią. W ten sposób liturgia zapobiega sytuacji, w której kapłan odprawiający Mszę Św. mógłby nieopatrznie pozostawić pozostające na jego palcach partykuły (które trudno wszak wówczas zauważyć) na różnych powierzchniach, które do momentu puryfikacji będzie nieuchronnie dotykał.


Złączone palce kapłana odprawiającego Mszę Wszechczasów po konsekracji

A jak to jest w Nowej Mszy? Wprowadzenie Ogóle mówi: „Ilekroć przylgnie do palców jakaś cząstka Hostii, zwłaszcza po łamaniu Chleba i Komunii wiernych, kapłan powinien otrzeć palce nad pateną, a jeśli to konieczne, obmyć je. Ma również zebrać cząstki znajdujące się poza pateną" (OWMR nr 278). Jak widzimy, i w tym wypadku owo uproszczenie rubryk tylko i wyłącznie w deklaracjach ich twórców prowadzi do tych samych skutków co przepisy tradycyjnej liturgii. W odróżnieniu od tradycyjnych przepisów, nowe zasady liturgiczne nie zakładają bowiem, iż partykuły raczej osiądą na palcach kapłana po zetknięciu z Ciałem Pańskim i nie nakładają już na kapłana obligatoryjnego obowiązku zważania na to prawdopodobne ryzyko. W efekcie zaobserwować możemy całą plejadę zachowań kapłanów odprawiających Novus Ordo Missae po dokonaniu konsekracji. I tak jedni po odłożeniu na patenę Hostii będą ocierać palce nad pateną, inni będą wycierać je o puryfikaterz, inni natomiast nie będą w ogóle wykonywać żadnego z tych zachowań, uznając zapewne, iż na ich palcach nie zostały żadne partykuły. Wszystko zaś w świetle przepisów i zgodnie z subiektywnym odczuciem. Czy jednak owo odczucie może być zawsze bezbłędne i nie rodzi ryzyka osadzania gdziekolwiek partykuł, skoro – podobnie jak w przypadku Komunii na rękę – trudno spodziewać się, aby odprawiający Mszę kapłan był w stanie rzetelnie i bez przyglądania się ocenić, czy na jego palcach nie zostały maleńkie okruszyny Chleba eucharystycznego?

Standard NOM. Prymas Polski - abp Polak konsekruje chleb

Odkłada Ciało Pańskie na patenę i kładzie ręce na ołtarzu

Po czym w normalny sposób bierze w ręce kielich (źródło)
   
Pan Jezus nieobecny w partykułach?

W świetle przytoczonych wyżej faktów wydaje się całkiem jasne, iż wedle obiektywnych kryteriów nie tylko praktyka Komunii na rękę, ale cała posoborowa liturgia rodzi dużo większe ryzyko nieposzanowania Ciała Pańskiego aniżeli ma to miejsce podczas udzielania Komunii Św. do ust i innych obrzędów tradycyjnej liturgii katolickiej. Skoro tak, to nieuchronnie rodzi się pytanie, z jakiego powodu reformatorzy liturgiczni wprowadzali i wprowadzają tego rodzaju zmiany, których skutki nie trudno przecież przewidzieć?

Najprościej byłoby odpowiedzieć, iż zapewne nie wierzą oni już w realną obecność Jezusa Chrystusa w sakramencie Eucharystii. Byłoby to jednak zbyt duże uproszczenie, w dodatku nie odpowiadające rzeczywistości, gdyż w oficjalnych dokumentach posoborowego Rzymu nie znajdziemy takiej heretyckiej nauki. Nie oznacza to jednak, iż w wypowiedziach niektórych zwolenników refom w Kościele nie znajdziemy poglądów jeśli nie otwarcie kwestionujących, to bagatelizujących prawdę o transsubstancjacji.

Jak się wydaje, takie bagatelizowanie może zwłaszcza dotyczyć partykuł eucharystycznych, których ze względu na ich drobną postać nie można już rzekomo uważać za postać chleba, a więc i za Ciało Chrystusa. Wychodząc naprzeciw takiej argumentacji, przytoczmy jeden z kanonów XIII sesji Soboru Trydenckiego traktujących o Eucharystii:
„Gdyby ktoś przeczył temu, że w czcigodnym sakramencie Eucharystii pod każdą postacią i w każdej oddzielonej cząstce obecny jest cały Chrystus – niech będzie wyklęty”.
Nauka ta była następnie powielana i wykładana przez szereg teologów katolickich w wielu dziełach z zakresu dogmatyki i sakramentologii, czego przykładami są dwa poniższe cytaty, nie pozostawiające chyba wątpliwości w omawianej kwestii:
„Chrystus jest obecny cały i niepodzielny z Bóstwem i człowieczeństwem pod każdą, choćby najdrobniejszą cząstką każdej z obu postaci. Jak każda okruszyna chleba jest chlebem, a każda kropla wina jest winem, tak każda cząstka konsekrowana jest Ciałem i Krwią Chrystusa. Podobnie jak dusza w człowieku jest w całym ciele i we wszystkich jego członkach, tak i Chrystus jako Bóg-Człowiek jest obecny pod każdą odrobiną obu postaci.” (ks. W. Kalinowski , J. Rychlicki „Dogmatyka katolicka”)
„Nie tylko pod całą postacią hostii konsekrowanej i wina konsekrowanego jest cały Chrystus, ale i pod każdą cząstką postaci chleba i wina (po połamaniu postaci chleba i podzieleniu postaci wina) jest cały Chrystus obecny. Bo Chrystus jest w miejsce chleba i wina, gdyż istota chleba została przemieniona w ciało, a istota wina w Krew Chrystusa. A pod każdą cząstką chleba i wina była cała istota chleba i wina, gdyż i najmniejsza cząstka chleba jest chlebem i najmniejsza cząstka wina jest winem” (ks. M. Sieniatycki „Dogmatyka katolicka”).

Czy więcej znaczy tyle samo oraz kwestia pylenia chleba

Przyznać tutaj jednak należy, iż wśród apologetów Komunii na rękę oraz nowej liturgii dość rzadko, przynajmniej w Polsce, pojawiają się głosy kwestionujące obecność Pana Jezusa w partykułach eucharystycznych. Częściej spotkać się można za to z argumentacją, iż również w tradycyjnej liturgii nie sposób przecież w stu procentach zabezpieczyć wszystkich partykuł przed upadkiem (np. podczas wyjmowania z cyborium), a tym bardziej nie da się niekiedy uniknąć pylenia chleba eucharystycznego, czego efekt w skrajnych przypadkach może być nawet widoczny na ubraniach komunikującego. W istocie – powiedzą oni – skoro w obu przypadkach nie da się w pełni uchronić partykuł przed upadkiem, nie ma więc zasadniczej różnicy między ochroną partykuł w obu rytach i w obu formach komunikowania.

Odpowiadając należy przyznać, iż istotnie, zapewne nie da się w zupełności i w każdym wypadku zabezpieczyć Hostii przed niekontrolowanym odrywaniem się od niej partykuł. Rzecz jednak w tym, iż ryzyko takie da się dużej mierze wyeliminować, co też od wieków czynił Kościół szczegółowo regulując postępowanie kapłana wobec Najświętszych Postaci. Wierząc w to, iż nie chodzi tutaj o ochronę drobinek chleba, lecz o zabezpieczenie czci Ciała Pana Jezusa, Kościół z jednej strony niejako uprzedzająco nakazywał kapłanom zachowania mające zapobiegać nawet niecelowemu znieważaniu Ciała Pańskiego, z drugiej zaś – o czym również była wcześniej mowa – określał szczegółowe zasady postępowania w razie wystąpienia takiej sytuacji. Jednym słowem: Kościół robił wszystko co możliwe, aby z jak największą czcią obchodzić się z Postaciami Eucharystycznymi. Absolutnie nie można zaś tego samego powiedzieć o nowym rycie Mszy. Rezygnacja z wielu przepisów liturgicznych w zakresie ochrony kultu eucharystycznego doprowadziła bowiem do sytuacji, iż ryzyko nieuszanowania Ciała Pańskiego niebotycznie wzrosło, a w wielu przypadkach ewentualność zniewagi Eucharystii jest wręcz wpisana w naturę nowych obrzędów. Gdzie jest więc tutaj analogia? Jak niepomiernie błędnym jest w tym wypadku rozumowanie, iż skoro nie jestem w stanie osiągnąć celu w 100%, to zrezygnuję z środków pozwalających mi go osiągnąć w 99%, a ograniczę się do tego co podstawowe i wystarczające do realizacji 50% celu uznając, iż to przecież wszystko jedno! Nie, w tym wypadku to zdecydowanie nie jest „wszystko jedno”, gdyż chodzi tutaj o „cel” najważniejszy z możliwych, nie ma bowiem na ziemi nic cenniejszego i godnego czci aniżeli Pan Jezus w sakramencie Eucharystii.

Jeśli zaś chodzi o wspomniane pylenie chleba eucharystycznego, to warto w tym miejscu odwołać się do przytoczonego wyżej dokumentu Kongregacji Nauki Wiary o partykułach:
„Przez termin "partykuły" należy rozumieć te fragmenty, które odłączyły się od Hostii po konsekracji. Nie może to być pył ani małe oderwane fragmenty, które mogły znajdować się pomieszane z hostiami jeszcze przed konsekracją [podkr. - SC]. Uczeni autorzy od zawsze stanowczo doradzali kapłanom, aby ich intencja konsekrowania nie dotyczyła drobin nieprzeznaczonych do Komunii i ogólnie do kultu eucharystycznego (por. Cappello, Tractatus canonico-moralis de Sacramentis, Vol. I, 19333, s. 271)”. 
Jak więc jasno widać, pył eucharystyczny znajdujący się w cyborium w czasie konsekracji w istocie nie jest materią sakramentu Eucharystii i nie powinien być źródłem skrupułów w tym względzie. Drugą kwestią jest to, czy nawet jeśli po pewnym czasie część konsekrowanej Hostii uległaby naturalnemu spyleniu, to czy ów pył stanowi nadal materię sakramentalną. Kongregacja Nauki Wiary stwierdza, iż „nie jest możliwe dokładne określenie, od jakiej wielkości możemy i powinniśmy uważać je [partykuły - SC] za postacie sakramentalne”, jednak przytacza św. Tomasza z Akwinu, który dość jednoznacznie stwierdza, iż Ciało i Krew Chrystusa nie ostoi się w postaciach eucharystycznych m.in. „przy takim rozproszkowaniu chleba, bądź też rozlaniu wina, że już nie istnieją ich postacie”. 

Trzeba również zauważyć, iż wypadek pylenia eucharystycznego chleba, pomijając nawet kwestię momentu jego powstania i tego, czy jest materią sakramentu Eucharystii, jest kwestią zupełnie nieporównywaną wobec widocznych gołym okiem partykuł, które mogą oderwać się od Hostii. O ile bowiem rozrzucaniu partykuł dość łatwo zapobiec, o tyle w wypadku pylenia ochrona przed tym zjawiskiem jest dużo trudniejsza, jeśli nie niemożliwa. Bóg zaś z pewnością nie oczekuje od ludzi rzeczy niewykonalnych, nakazując im jednak czynić wszystko to, w danej sytuacji może przyczynić się do ochrony danego dobra.

Podsumowanie

W dyskusjach dotyczących udzielania Komunii Św. na rękę dość łatwo ulec emocjom i popaść w argumentację opartą nie na obiektywnej ocenie rzeczy lecz na własnych odczuciach, które kompletnie nie wnoszą nic konstruktywnego w dyskusję o rzeczywistym problemie z nią związanym. Można np. dowodzić, iż „to Bóg wymyślił, że przychodzi w chlebie, wiedząc, że chleb tak się kruszy. Gdyby Jezus chciał ochrony drobinek, to przyszedłby w jabłkach albo szynce, albo w czymś innym”. Można też twierdzić, iż „Jezus, wydając się w moje dłonie, nie traktuje ich jako czarne, brudne i niegodne, uruchamiając przy tym licznik sprofanowanych partykuł. Mój Bóg nie brzydzi się moich rąk”. Podobne teorie, które za fasadą ironii i wręcz niesmacznych porównań próbują sprowadzić rzecz do absurdu, są w istocie ucieczką od odpowiedzi na zasadnicze w tej kwestii pytania. Czy wierząc, iż w każdej cząsteczce eucharystycznego chleba jest obecny cały Chrystus, z pełną świadomością mogę pozwolić sobie na zachowania, które doprowadzą do nieposzanowania Ciała Pańskiego? Czy wierząc w realną obecność Pana Jezusa w każdej cząsteczce Eucharystii mogę oddzielać lub przeciwstawiać miłość do Boga trosce o ochronę najmniejszych części Chleba eucharystycznego? Jakim prawem wreszcie przypisuję sobie – wbrew Tradycji Kościoła – prawo do twierdzenia, iż dla Boga nie ma znaczenia nasza troska lub jej brak o jak największą ochronę Najświętszych Postaci?

Zaczynając rozmawiać o Komunii na rękę i czci Najświętszego Sakramentu wyrażonej w liturgii warto więc chyba odłożyć na boku argumenty oparte na emocjach i skupić się na tym co najistotniejsze. Nie chodzi tutaj bowiem o czyjekolwiek odczucia czy zadowolenie, lecz o cześć i szacunek wobec Wcielonego Boga ukrytego nawet w najmniejszej cząsteczce eucharystycznego Chleba.

19 sie 2021

Czy wiara posoborowa jest wiarą naszych ojców? Lekcja z H. Sienkiewicza

 


Henryk Sienkiewicz uchodzi powszechnie za autora, który w niezrównany sposób potrafił swą twórczością ożywiać ducha patriotycznego wśród Polaków. Jego dzieła warto czytać jednak również z innego powodu. Otóż w znakomity sposób ukazują one, jaką wiarą żyły całe pokolenia naszych rodaków i jak wpływała ona na ich życie i postępowanie. Wyławiając między wierszami dzieł Sienkiewicza mówiące o tym fragmenty, szybko może zrodzić się w nas jednak pytanie, czy ukazana w nich wiara pokoleń Polaków jest tożsama z wiarą współczesnego, posoborowego Kościoła?

Jaskrawym przykładem, nasuwającym podobne wątpliwości, mogą być losy bohaterów powieści „Bez dogmatu”. Jest ona historią tragicznej i nieszczęśliwej miłości dwójki ludzi, z których kobieta, w wyniku błędów i splotu nieszczęśliwych okoliczności, wychodzi za innego mężczyznę. Będąc następnie uwodzona i na wszelkie możliwe sposoby łowiona w „sidła” dawnej miłości, mimo odruchów serca i straszliwych cierpień wewnętrznych, postanawia pozostać wierna przysiędze małżeńskiej. Oto w jakich słowach Sienkiewicz wyraził motywy, kierujące postępowaniem bohaterki:

„Dusza jej odwiewa plewę od ziarna z taką dokładnością, że o zamieszaniu mowy być nie może. Ona nie sili się na wyszukiwanie własnych norm, bierze je gotowe z religii i ogólnych moralnych pojęć, ale przejmuje się nimi tak silnie, że stają się one jej własnymi, bo wchodzą jej w krew. Im to różniczkowanie zła i dobra jest prostsze, tym jest pewniejsze i bardziej nieubłagane. 
W tym kodeksie etycznym okoliczności łagodzące nie istnieją. Ponieważ, według niego, mężatka powinna należeć do męża, więc ta, która się oddaje innemu, czyni źle. Nie ma tam rozpraw, uwzględnień, rozmyślań – jest tylko prawica dla sprawiedliwych, lewica dla grzesznych, nad nimi miłosierdzie boże, ale między nimi – nic – żadnego środka.”

Naprawdę trudno o bardziej zwięzłe i trafne ujęcie tego, jak powinno wyglądać i jak przez długie wieki wyglądało poczucie obowiązków wynikających z przysięgi małżeńskiej wśród katolików.
A teraz sięgnijmy po inną, nowszą nieco lekturę, pochodzącą z listu argentyńskich biskupów do kapłanów i uznaną przez papieża Franciszka za jedyną i autorytatywną interpretację jego encykliki Amoris Laetitia:

„W innych bardziej skomplikowanych okolicznościach i kiedy nie można było stwierdzić nieważności małżeństwa, wyżej wymieniona opcja [życia we wstrzemięźliwości seksualnej - SC] może nie być wykonalna. Niemniej jednak jest nadal możliwa droga rozeznawania. Jeśli dochodzi się do rozpoznania, że w konkretnym przypadku istnieją okoliczności łagodzące odpowiedzialność i winę, szczególnie jeśli bierze się pod uwagę dobro dzieci z nowego związku, Amoris Laetitia otwiera możliwość przystąpienia do sakramentów: pojednania i Eucharystii . One dzięki sile łaski przyczyniają się do dalszego dojrzewania i wzrostu takich osób.”

Czytając te szokujące słowa nietrudno zauważyć, że gdyby wyrażone w tym cytacie zasady towarzyszyły pokoleniom naszych przodków, to z całą pewnością H. Sienkiewicz nie napisałby wyżej przytoczonych słów. Jeśli katolicy mieliby taką wiarę, jak biskupi i papież Bergolio, to wzmiankowana bohaterka jego powieści, już po rozwodzie, najpewniej udałaby się wraz ze swym nowym partnerem do proboszcza, aby pomóc mu rozeznać, iż mimo niezachowywania przez nich czystości, ze względu na ich dobro duchowe powinien on udzielać im rozgrzeszenia i dopuszczać do Komunii Św.

W obliczu tego kontrastu wydaje się dość jasnym, iż wiara pokoleń Polaków, która natchnęła Sienkiewicza do takich jak powyższy opisów ich postaw życiowych, nie może być wiarą tożsamą z przedstawioną w drugim cytacie.

Pierwsza z nich to wierna nauczaniu Pana Jezusa i przekazywana przez pokolenia wiara Kościoła katolickiego.
Druga, to wiara posoborowego i antropocentrycznego Kościoła, który bijąc pokłony przed ludzkimi słabościami i grzechem, nie boi się bezczelnie fałszować nauczania Ewangelii.
Której z nich my sami pozostaniemy wierni, mając w pamięci słowa św. Pawła:
„Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty!” (Ga 1,8)

Czy wszyscy ludzie to dzieci Boże?

 



„Papież Franciszek szokuje!”. Ze stwierdzeniem tym zgodzą się chyba wszyscy obserwatorzy jego pontyfikatu. Każdy kolejny rok rządów na Watykanie Jorge Bergolio dostarcza bowiem coraz nowych kontrowersji i rodzi w sercach wielu katolików pytania o to, jak to możliwe, aby papież był tak pobłażliwy dla ludzkich grzechów i tak bardzo skoncentrowany na doczesności. Zastanawiające jest przy tym, co leży u źródła takiej właśnie, niebywałej postawy papieża. Szukając odpowiedzi na to pytanie nie od rzeczy będzie przytoczenie słów biskupa Rzymu, wypowiedzianych jakiś czas temu w filmie promującym papieskie intencje modlitewne:

„Wielu myśli i czuje inaczej. Szukając Boga lub spotykając Go w inny sposób. W tym tłumie, w szeregu różnych religii jedno jest absolutnie pewne dla wszystkich: Jesteśmy dziećmi Boga”.

Pogląd ten, powtórzony niedawno w encyklice „Fratelli tutti”, jest bardzo znamienny i wyjaśnia wiele. Skoro bowiem wszystkich ludzi ma rzekomo łączyć więź braterstwa w Bogu, to podnoszenie jako  problemu dzielących ich różnic religijnych wraz ze wszystkimi ich konsekwencjami, jawi się jako niepotrzebne roztrząsanie spraw mało istotnych. Zgodnie z tą logiką, jako dzieci Boże powinniśmy raczej koncentrować się na wzajemnym poznawaniu, ubogacaniu i czynieniu z naszej ziemi miejsca, gdzie możemy żyć w harmonii ze sobą i stworzoną przez Boga przyrodą.
Czy jednak punkt wyjścia takiej wizji jest prawdziwy? Czy rzeczywiście jest tak, jak pisze Franciszek, iż „absolutnie pewnym” jest to, że wszyscy jesteśmy dziećmi Boga? Zastanawiając się nad odpowiedzią, sięgnijmy do kart Pisma Świętego oraz nauczania Kościoła katolickiego.

Otwierając najpierw Stary Testament i próbując znaleźć w nim oparcie dla tezy o dziecięctwie Bożym wszystkich ludzi, okazuje się, iż nie jest to zadanie proste. Księgi Starego Testamentu wprawdzie niejednokrotnie używają określenia „synowie Boży” (synonimu wyrażenia „dzieci Boże”), jednak zasadniczo odnosi się ono nie do ogółu ludzi, lecz do szczególnej ich kategorii, będącej w bliższej relacji z Bogiem. I tak Stary Testament „synami Bożymi” nazywa męskich potomków Seta (Rdz 6, 2), lud Izraela (Wyj 4, 22) czy też sędziów (Ps82[81] 6).

Jak wiemy jednak, Stary Testament i zawarte w nim objawienie czekało swego wypełnienia i udoskonalenia w Nowym Przymierzu. Nie dziwi więc, iż księgi Nowego Testamentu dużo precyzyjniej przedstawiają kwestię dziecięctwa Bożego. Dowiadujemy się z nich, iż to dzięki wcieleniu Syna Bożego i Jego ofierze ludzie dostąpili zaszczytu przybrania za dzieci Boże:

„Lecz gdy przyszła pełność czasu, zesłał Bóg Syna swego uczynionego z niewiasty, uczynionego pod Zakonem, aby tych, którzy pod Zakonem byli, wykupił, żebyśmy dostąpili przybrania za synów. A ponieważ jesteście synami, zesłał Bóg Ducha Syna swego w serca wasze wołającego: Abba, Ojcze. A tak już nie jest niewolnikiem ale synem; a jeśli synem, to i dziedzicem przez Boga” (Ga 4, 4-7)

Czy jednak wysłużone przez Chrystusa Pana synostwo Boże jest udziałem wszystkich ludzi? Ewangelia wg św. Jana oraz św. Paweł nie pozostawiają w tym punkcie wątpliwości:

„A ilukolwiek go przyjęło, dał im moc, aby się stali synami Bożymi, tym, który wierzą w imię jego, którzy nie ze krwi, ani z woli ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili” (J 1, 12-13)

„Bo którzykolwiek Duchem Bożym są rządzeni, ci są synami Bożymi. Bo nie otrzymaliście ducha niewolnictwa znowu ku bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, przez którego wołamy; Abba (Ojcze)! Albowiem ten Duch świadectwo daje duchowi naszemu, iż jesteśmy synami Bożymi. A jeśli synami, tedy i dziedzicami: dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusowymi” (Rz 8, 14-17)

Jak wyraźnie dowodzą powyższe słowa, zgodnie z nauczaniem Pisma Świętego to nie wszyscy ludzie, lecz ci, którzy przyjęli nauczanie Pana Jezusa i otworzyli się na działanie Ducha Świętego mogą nosić zaszczytne miano dzieci Bożych.
Taką też naukę przekazywał zawsze Kościół katolicki, precyzując przy tym, iż momentem, w którym otwiera się dla człowieka brama dziedzictwa Chrystusowego i w którym staje się on dzieckiem Bożym, jest obmycie w wodach Chrztu Świętego. Potwierdzenie tego znajdujemy  praktycznie w każdym dziele traktującym o katolickich sakramentach. Poniżej dwa przykłady:

„Jest prawdą wiary, że Sakrament ten [Chrzest Św.] wyciska na duszy charakter niezmazalny i że daje łaskę pierwszą (…) przez łaskę zaś poświęcającą gładzi grzech i odradza ochrzczonego na żywot nadprzyrodzony, przez co czyni go świątynią Bożą, dzieckiem Bożym, członkiem mistycznego ciała Chrystusowego.” (św. bp J.S. Pelczar)

„Chrzest, pierwszy między sakramentami Kościoła katolickiego, przez który człowiek (…) staje się chrześcijaninem, tj. członkiem Kościoła Chrystusowego, synem Bożym i dziedzicem królestwa niebieskiego.” (Encyklopedia kościelna)

Jak więc wyraźnie widać, sam fakt bycia człowiekiem w żadnym razie nie czyni nas automatycznie dziećmi Bożymi. Przeciwnie, poczęcie każdego z nas w grzechu pierworodnym sprawia, iż  pozbawieni łaski Bożej i życia nadprzyrodzonego, rodząc się nie jesteśmy wszczepieni w Chrystusa, a tylko zjednoczenie z Bogiem-Człowiekiem może nas uczynić dziećmi Bożymi. Pięknie pisał o tym abp Romuald Jałbrzykowski:

„Chrzest utożsamia nas niejako z Chrystusem, który w swej łaskawości nie czyni różnicy między sobą a nami (…) Chrzest więc jest jakby przedłużeniem Wcielenia Chrystusowego aż do nas: zjednoczeni wewnętrznie z Bogiem-Człowiekiem uczestniczymy pod pewnym względem w Hostii hipostatycznej natury ludzkiej z Jego osobą Boską, stajemy się spokrewnionymi i dziećmi Boga.”

W tej perspektywie jasno widzimy, jak fałszywa i niebezpieczna jest iluzja o rzekomym dziecięctwie Bożym wszystkich ludzi. Fałszywa, gdyż niezgoda z Biblią i nauczaniem Kościoła. Niebezpieczna, gdyż ludzi znajdujących się z dala od Boga utwierdza w ich ciężkich błędach, odgradzających ich od łaski Bożej, a jednocześnie odwraca uwagę hierarchów Kościoła od podstawowych dla nich obowiązków misyjnych, kierując ich uwagę na problemy doczesne. Złudzenia i próby uczynienia raju na ziemi nigdy jednak nikogo nie zbawiły i zbawić nie będą w stanie.

25 lip 2021

Pismo Święte a obrazoburstwo. Obrona katolickiej czci obrazów

 



Trudno wyobrazić sobie prawdziwie katolicką rodzinę, w której domu nie znalazłoby się zaszczytne miejsce na krzyż czy wizerunek Chrystusa Pana. Czymś naturalnym dla katolika jest również to, iż chętnie powierza on swoje życie Bogu modląc się przed obrazami Bogarodzicy i Świętych Pańskich. Te, tak oczywiste dla katolików wyrazy życia chrześcijańskiego, nie dla wszystkich osób uznających autorytet Pisma Świętego są jednak postawami właściwymi i zgodnymi z wolą Bożą. Wszyscy zetknęliśmy się choćby z tzw. Świadkami Jehowy, którzy wszelkie związane z obrazami formy pobożności nazywają bałwochwalstwem, a przedstawianą na nich Matkę Bożą porównują do pogańskich bogiń. Również w internecie można bardzo łatwo natknąć się na materiały różnej maści protestantów, którzy – rzekomo opierając się na autorytecie Biblii – próbują zniechęcić katolików do czci obrazów. I nawet jeśli agitacja ta stosunkowo niewielu prowadzi wprost do odstępstw od Kościoła, to dużo częściej zasiewa wątpliwości w sercach nieutwierdzonych katolików. Stąd bardzo ważnym jest, abyśmy potrafili dowieść, iż cześć oddawana w Kościele obrazom opiera się nie tylko na Tradycji Kościoła, ale również ma głębokie uzasadnienie biblijne.

Obrazy a Dekalog

Świadkowie Jehowy oraz wiele grup protestanckich, odrzucając wykorzystywanie obrazów i rzeźb w kulcie religijnym, opierają się na starotestamentalnym zakazie, wyrażonym zwłaszcza w Księdze Wyjścia: „Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym” (Wj 20,4). Jako że cytat ten pochodzi z fragmentu Księgi Wyjścia zawierającego opis ustanowienia Dekalogu, zasadnym może wydać się pytanie, czy skoro Dekalog ciągle obowiązuje chrześcijan, to czy aby nie sprzeciwiamy się Bogu, modląc się przed obrazami i figurami? Odpowiadając pozytywnie na to pytanie należałoby założyć, iż zakaz z Księgi Wyjścia miał charakter bezwzględny, stanowił istotę przykazania Bożego oraz w dalszym ciągu obowiązuje chrześcijan. Tymczasem już sama lektura kolejnych rozdziałów Księgi Wyjścia przekonuje nas, iż zakaz sformułowany w jej czwartym rozdziale nawet na ówczesnym etapie Objawiania nie posiadał charakteru bezwzględnego. To bowiem sam Bóg nakazał Mojżeszowi sporządzenie dwóch złotych cherubów, które miały zostać umieszczone na końcach przebłagalni, tj. miejsca, z którego Bóg przemawiał do Mojżesza (Wj 25,17-22). Bóg polecił mu również sporządzenie miedzianego węża, na którego spojrzenie uzdrawiało od śmiercionośnych ukąszeń (Lb 21,7-9). Z pism Starego Testamentu wiemy również, iż w świątyni Bożej zbudowanej przez Salomona znajdowały się dwie rzeźby aniołów, jej ściany ozdabiały płaskorzeźby cherubów, palm oraz girlandy kwiatów (1 Krl 6,23-29; 2 Krn 3,10-14), zaś ołtarz osadzony był na podobiznach dwunastu wołów (2 Krn 4,1-4). Czyżby cytaty te oznaczały, że Bóg nakazywał i aprobował praktyki, których wcześniej sam surowo zabronił?

Wątpliwość ta byłaby w pełni uzasadniona i prowadziła do wniosku, iż Pan Bóg nakazuje rzeczy wzajemnie sprzeczne, gdybyśmy przyjęli – podobnie jak czynią Świadkowie Jehowy – iż zakaz z Wj 20,4 jest oddzielnym przykazaniem. Sprawa ta przedstawia się jednak zupełnie inaczej, gdy powiążemy i uznamy za jedno przykazanie wspomniany werset ze zdaniem go poprzedzającym, które brzmi: „Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!” (Wj 20,3). Wtedy bowiem jasno widzimy, że Bóg surowo zakazując sporządzania obrazów i rzeźb, lecz jednocześnie w pewnych okolicznościach wręcz zalecając je w swoim kulcie, nie uznawał ich za złe same w sobie, lecz przez ten zakaz pragnął uchronić naród wybrany przez popadnięciem w bałwochwalstwo. O tym, iż zagrożenie takie było bardzo realne najlepiej świadczy fakt, że starożytny Izrael, któremu Bóg powierzył prawdziwą wiarę oraz Objawienie, w całej swej historii był nieustannie otaczany przez ludy pogańskie, nierzadko dużo większe i potężniejsze od narodu żydowskiego. Bóg, zakazując Izraelitom czczenia wyobrażeń tego „co na niebie i na ziemi” chciał ochronić Swoją religię przed rozmyciem się wśród ogromnej ilości kultów pogańskich, w których panteonie znajdowało się dosłownie wszystko, począwszy od zwierząt i ludzi, a skończywszy na niebie i gwiazdach. Aby przekonać się jak silną pokusą dla Izraelitów było życie w takim otoczeniu wystarczy przytoczyć, że mimo tak kategorycznego charakteru pierwszego przykazania Dekalogu, żydzi wielokrotnie je łamali, próbując sporządzać na wzór pogański wyobrażenia Boga i oddając cześć obcym bóstwom. Marne losy oraz wszelakie wynaturzenia kultów pogańskich mogą dać nam tylko pewne wyobrażenie tego, ile z wiary w jedynego i prawdziwego Boga mogłoby zostać wśród narodu wybranego, gdyby Bóg zezwolił, aby Jego zewnętrzny kult oddany był woli ludzkiej wyobraźni.

Rozporządzenie Boże z Wj 20,4, które – co warte ponownego podkreślenia – nie stanowiło istoty przykazania Bożego, lecz miało chronić Izrael przed popadnięciem w bałwochwalstwo, ustało jednak z chwilą wcielenia drugiej Osoby Trójcy Przenajświętszej. Odkąd bowiem „Słowo ciałem się stało” i Syn Boży, nie przestając być Bogiem, stał się prawdziwym człowiekiem, to sam Bóg nakreślił w osobie Jezusa Chrystusa swój własny obraz, o czym pisał św. Paweł: „On <Chrystus> jest obrazem Boga niewidzialnego” (Kol 1,15). Opierając się na tej nauce, a także mając w pamięci słowa samego Chrystusa Pana, który odpowiadając na prośbę jednego ze swoich uczniów o ukazanie Ojca, stwierdził: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca” (J 14,9), już pierwsi chrześcijanie nie czuli się związani zakazem przedstawiania tego „co na niebie i na ziemi”. Dobitnie świadczą o tym pochodzące z trzech pierwszych wieków chrześcijaństwa malowidła w katakumbach, na których znaleźć można nie tylko wizerunki Chrystusa, ale również m.in. podobizny Najświętszej Maryi Panny. Dla autorów tych swoistych obrazów musiało być zupełnie jasnym, iż przykazanie z Wj 20,3-4, przekazane Mojżeszowi na długo przed wcieleniem Słowa Bożego, a więc w okresie, gdy wszelkie próby wyobrażenia Boga nie mogły być właściwe choćby z tego powodu, iż Bóg jest Duchem, którego nikt nie widział, nie może mieć zastosowania wobec kultu Chrystusa Pana i czci Jego wizerunków. Twierdzenie przeciwne oznaczałoby bowiem stawianie kultu Boga w opozycji do kultu Chrystusa, co w kontekście chrześcijańskiej wiary w to, iż Syn Boży jest drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej, jest zupełnie pozbawione sensu.

Modlitwa przed obrazami

Ktoś mógłby jednak zarzucić, że Pismo Święte wprawdzie nie zabrania sporządzania obrazów Chrystusa, jednak z pewnością okazywana przez katolików cześć obrazów i wykorzystywanie ich w kulcie religijnym nie ma uzasadnienia biblijnego. W odpowiedzi, posługując się podobną argumentacją, można by zapytać formułujących tego typu zastrzeżenia, w którym fragmencie Biblii zaleźli podobny zakaz. Lektura Pisma Świętego, o czym była już mowa, nie tylko potwierdza używanie w kulcie Bożym Starego Testamentu rzeźb i obrazów, ale ponadto daje dowód tego, że Izraelici otaczali wielką czcią miejsca i obiekty swego kultu. Wiemy np., iż naród wybrany z nakazu Bożego namaszczał, a więc poświęcał Bogu i podnosił do wysokiej godności takie przedmioty materialne, jak: stelle (Rdz 28,18, 31,13), ołtarze (Wj 29,36; Kpł 8,11; Lb 7,1), Namiot Spotkania (Wj 30,26) czy Arkę Przymierza, w której przechowywano mannę oraz laskę Aarona (Wj 40,9; Kpł 8,10; Lb 7,1; Hbr 9,4). Pismo Święte dostarcza nam również wiedzy o tym, iż Bóg nie tylko nakazywał używanie określonych przedmiotów materialnych w Swym kulcie, ale również niejednokrotnie wykorzystywał je aby okazać swą moc. I tak np. wiemy, iż uzdrawiające skutki miały m.in. dotknięcie  kości Elizeusza (2 Krl 13,21) i szat Chrystusa (Mk 5,27-29), a nawet stanięcie w cieniu św. Piotra (Dz 5,15).

Czy wobec tych wszystkich faktów można dalej utrzymywać, że w kulcie chrześcijańskim, którego jedynie cieniem i zapowiedzią był kult starotestamentalny, niewłaściwe jest posługiwanie się obrazami Chrystusa i obdarzanie ich należną czcią i szacunkiem? Czy nie jest niedorzecznym twierdzić, że katolicy sprzeciwiają się Bogu modląc się przed wizerunkami Jego umiłowanego Syna, który jest „obrazem Boga niewidzialnego”?

Być może jednym z powodów, dla których współcześni obrazoburcy odrzucają katolicką naukę o obrazach, jest zwyczajna jej nieznajomość. Nie jest bowiem tak, iż katolicy otaczający czcią obrazy przyznają im boską moc lub adorują materiał z którego są wykonane. Modląc się przed obrazami Chrystusa i składając przy tym akty uwielbienia, prośby czy żalu, nie kierujemy ich do obrazu, jakoby był on ich adresatem, lecz wszystkie one odnoszą się do Tego, którego przestawiają. Zgodnie z nauczaniem Kościoła cześć obrazów ma funkcję służebną wobec czci Bożej i ze swej natury nie jest czcią najwyższą, ani też konieczną. Nie oznacza to jednak, że jest ona pozbawiona znaczenia i zbędna. Przeciwnie, odpowiadając naturze ludzkiej jest nad wyraz pożyteczna w życiu i kulcie chrześcijańskim.

Cześć obrazów odpowiada naturze ludzkiej, ponieważ dla każdego człowieka wrodzonym jest, że obiekty swej miłości próbuje sobie często czy to wyobrażać, czy też przedstawiać za pomocą różnego typu odwzorowań. A skoro Bóg powinien być dla nas obiektem miłości najwyższej, to naturalnym jest, że chrześcijanie w swych kościołach, domach i miejscach bytowania umieszczają obrazy i figury przypominające im o Bogu. Są one również niezwykle potrzebne w organizacji kultu Bożego, ponieważ będąc jednym z jego wyrazów, pełnią w nim kilka ważnych funkcji. Oprócz tego, że skupiają naszą uwagę, pomagają uświadomić i unaocznić istotne zdarzenia, osoby lub prawdy wiary. Dzięki temu budzą w nas uczucia religijne i pomagają wzbudzać np. akty czci, żalu czy pragnienie naśladowania cnót. I tak np. modląc się przed obrazem Ukrzyżowanego z reguły dużo łatwiej nam jest uświadomić sobie ogrom cierpień i niezmierzoną miłość Chrystusa do każdego z nas. Przejmujący widok konającego Chrystusa napełnia nas przy tym żalem, prowadzącym do postanowienia porzucenia grzechów. W ten sposób nasza modlitwa dużo mniej narażona jest na rozproszenia, a więc i jej owoc będzie bogatszy.

Biorąc pod uwagę ten wielki duchowy pożytek, który wierni czerpią z należytej czci obrazów oraz odwołując się do starożytnej Tradycji i obyczaju Kościoła, papieże i Sobory (np. II Sobór Nicejski i Sobór Trydencki) nie tylko zezwalali katolikom czcić obrazy, ale również usilnie im to zalecali, zakazując jednocześnie głoszenia tez przeciwnych jako heretyckich.

Chrystus - Jedyny Pośrednik a kult świętych

W tym miejscu ktoś mógłby jednak stwierdzić, że o ile nie jest niczym złym modlenie się przed wizerunkami Chrystusa, o tyle można się obawiać, iż uwłacza czci Bożej modlenie się przed obrazami Jego stworzeń? Czy bowiem modlitwa przed obrazami świętych nie jest sprzeczna ze słowami Pisma Świętego, które mówi, że Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem i ludźmi (1 Tm 2,5)? Odpowiadając trzeba stwierdzić, iż wyrażona w tym wersecie nauka wcale nie zaprzecza możliwości wstawiennictwa świętych. Chrystus jest naszym jedynym Pośrednikiem w tym znaczeniu, iż tylko i wyłącznie Jego ofiara na krzyżu miała moc odkupieńczą, bez której niemożliwe byłoby nasze pojednanie z Bogiem i zbawienie. Modląc się do świętych nie przypisujemy im jednak w żaden sposób boskiej mocy, ani też nie stawiamy znaku równości między nimi i ich życiem, a Chrystusem i Jego zasługami. Modlitwa do świętych to w rzeczywistości prośba o wstawiennictwo przed obliczem Boga skierowana do tych, o których ziemskim życiu – parafrazując słowa św. Pawła – można było powiedzieć, iż „nie żyli w nich oni sami, lecz żył w nich Chrystus”, a którzy są teraz wraz z Chrystusem w Niebie. Zauważmy też, że czcząc świętych Pańskich i rozpamiętując ich życie, nie podziwiamy ich naturalnych, przyrodzonych zalet, lecz wysławiamy w ten sposób samego Boga, który dokonał w ich życiu tak wielkich dzieł i który zaprowadził ich na wyżyny świętości.

Jak wobec tego można twierdzić, iż modlitwa do świętych, a szczególnie do Tej, która zawsze pozostawała w łasce Bożej, nosiła pod swym sercem Boże Słowo i tak niewyobrażalnie kochała swego boskiego Syna, może sprzeciwiać się Jego woli i uwłaczać Jego czci? Odrzucając wstawiennictwo świętych i chcąc pozostać w tych poglądach konsekwentnym trzeba by również albo zakwestionować sens modlitw żyjących chrześcijan za siebie (dlaczego bowiem np. można prosić o modlitwę znaną nam osobę i rzekomo nie należy zwracać się z tą samą prośbą do świętych w Niebie), albo też wymazać z Credo prawdy o nieśmiertelności duszy i świętych obcowaniu. Żadnego z tych poglądów nie da się jednak utrzymać w świetle Biblii, która wzywa do modlitwy za bliźnich (1 Tm 2,1; Kol 4,3) oraz wyraźnie potwierdza prawdy o duszy nieśmiertelnej (Łk 16,19-31; Mt 10,28; Hbr 12,22-23) oraz świętych obcowaniu (Tob 12,12; 2 Mach 15,14; Ap 5,8, 8,3).
Jeśli jednak ktoś, mimo przedstawienia mu katolickiej nauki o czci obrazów oraz wstawiennictwie świętych, dalej utrzymywałby, że modlitwa przed obrazami, a szczególnie przed obrazami świętych jest bałwochwalstwem, powinien odpowiedzieć, czy takim samym bałwochwalstwem wykazywali się np. ci, którzy z wiarą kładli na chorych chusty i przepaski z ciała św. Pawła (Dz 19,12), w wyniku czego chorzy zdrowieli. Czy było tak, iż chustka sama w sobie posiadała tajemniczą moc, której ulegali nawet chrześcijanie? A może raczej to Bóg „czynił niezwykłe cuda przez ręce Pawła”, zaś ludzie używający tych chust pokładali ufność w Bogu, który mógł okazać swą moc nawet przez tak błahy przedmiot jak kawałek materiału. Cóż więc dziwnego w tym, że przez wieki aż po dziś dzień chrześcijanie otaczają szacunkiem i czcią przedmioty związane ze swoją wiarą, w tym wizerunki Chrystusa i świętych? Nie dziwi w tym kontekście również to, iż Bóg niejednokrotnie używa także tych przedmiotów do okazania swej mocy i łaskawości, czego dowodem są nie tylko niezliczone łaski wewnętrzne, znane najczęściej tylko ich adresatom, ale również wszystkie cuda, których historie i dowody znajdujemy w licznych miejscach kultu katolickiego.

Katolicki obowiązek

Choć niniejszy tekst jest tylko bardzo pobieżnym przestawieniem podstaw i zasad, na których opiera się katolicka cześć obrazów, to już nawet na jego podstawie widać, że ma ona uzasadnienie biblijne, doskonale odpowiada ludzkiej naturze oraz przynosi wiele pożytku w życiu chrześcijan. Nietrudno też zauważyć, że chcąc właściwie ją uzasadnić wobec niekatolików, musimy odwołać się do innych prawd wiary, jak choćby do obcowania świętych i nieśmiertelności duszy. To z kolei uzmysławia nam, że ciąży na każdym katoliku obowiązek obrony wiary, wymaga od nas pogłębiania swojej wiedzy religijnej. Być może wydać się to komuś zadaniem ponad jego siły, biorąc pod uwagę ogrom wiedzy teologicznej, w którą bogaty jest Kościół. Nie chodzi tutaj jednak o to, aby każdy z nas prowadził metodyczne studia teologiczne. Wystarczy, iż np. interesując się pewną prawdą wiary zaczniemy zgłębiać jej podstawy, poznawać jej zasady oraz wnioski, które ona nasuwa, a sami odkryjemy jak piękną, logiczną i harmonijną jest nauka Kościoła. Wtedy też, znając wartość wiedzy o Bogu, zaczniemy coraz bardziej ją poszerzać, co w swoim czasie może przynieść również wielki pożytek innym ludziom. Zawsze musimy jednak przy tym pamiętać, iż pragnąc ukazać Chrystusa bliźnim nie uczynimy tego samą wiedzą oraz przekonywaniem. Nasze ewangelizowanie łatwo może się bowiem przemienić w nieznoszące sprzeciwu, pyszałkowate i odpychające przemądrzanie się, jeśli nie będą mu towarzyszyć trzy inne, niezbędne elementy: modlitwa, pokora oraz przykładne chrześcijańskie życie. 


28 kwi 2021

"Wszystko będzie dobrze!" Ale czy na pewno?




„Pamiętaj, że wszystko zawsze układa się pomyślnie, a jeśli nie jest pomyślnie… to znaczy, że jeszcze się układa” – tego typu złotych myśli pełen jest wirtualny świat portali społecznościowych oraz nie brak ich w życiu codziennym. Wielu ludzi bardzo lubuje się w podobnych sloganach, często posiłkując się nimi w rozmowach oraz chętnie wysłuchując ich w momencie, gdy sami są w kłopocie. Pocieszanie w myśl zasady „Będzie dobrze!” obejmuje również praktycznie wszystkie sfery ludzkiej egzystencji.

- Mój syn zszedł na złą drogę…
- Nie martw się, wszystko się jakoś ułoży!
- Choć dzieci bardzo to przeżywają, to rozwodzimy się, bo nie możemy się dogadać…
- Będzie dobrze, dzieci dorosną i zrozumieją, a każde z was sobie jeszcze kogoś znajdzie i będziecie szczęśliwi!
- Jestem ciężko chory…
- Na pewno wyzdrowiejesz i będzie dobrze!

Rzecz jasna w takich sytuacjach ani pocieszającemu w ten sposób, ani pocieszanemu często nie chodzi wcale o to, aby za owym „będzie dobrze” stało coś więcej niż „pobożne” życzenie tego, kto je wypowiada. Mało kto z nas jest bowiem tak naiwny aby sądzić, iż wszystkie życiowe trudności znajdą szczęśliwe zakończenie tylko dlatego, że tego właśnie z całych sił pragniemy. Przeciwnie, rzeczywistość dowodzi, że z niektórych potyczek życiowych wyjdziemy osłabieni i będziemy musieli w ich wyniku przez długi czas, a niekiedy przez całe życie, dźwigać nieznośne brzemiona. Wszyscy bez wyjątku możemy też być pewni, iż prędzej czy później nie unikniemy ostatniej w naszym życiu potyczki, której doczesny finał jest dla każdego człowieka dokładnie taki sam.

Można więc słusznie zapytać, dlaczego tak wielu ludzi ma upodobanie w swoistym zaklinaniu rzeczywistości, stosując zasadę „Będzie dobrze!” jako bolączkę na życiowe trudności? Odpowiedź wydaje się całkiem prosta. Z natury każdy człowiek odczuwa wstręt przed cierpieniem i bezradnością, a myśl o śmierci jest dla wielu wprost porażająca. Stąd nie jest niczym dziwnym, iż próbujemy unikać cierpienia, staramy się mieć kontrolę nad własnym życiem i zachować je jak najdłużej. Niektórzy nie poprzestają jednak na tym, próbując wręcz wypierać ze świadomości myśl, że w ostatecznym rozrachunku to nie człowiek jest panem swojego życia i śmierci. Stąd bezmyślne powtarzanie hasła „Będzie dobrze!” nawet w sytuacjach, które wymagają stanięcia w prawdzie przed sobą samym. Stąd, w sytuacjach kryzysowych, ciągłe poszukiwanie pocieszenia nie ze strony osób, które obiektywnie ocenią nasze położenie i postępowanie, lecz zgodnym chórem wyrażą aprobatę wobec naszych działań i zgodnie z oczekiwaniami powtórzą, że „na pewno wszystko ułoży się pomyślnie”. Czy jednak postawę taką da się pogodzić z duchem katolickim?

Wiara święta po pierwsze uczy nas, że człowiek żyjąc na ziemi nie jest panem swego losu w pełnym znaczeniu tego słowa, po drugie zaś poucza, że wszystko co nas spotyka nie jest dziełem ślepego przypadku. Chrześcijanin wie przy tym doskonale, że „do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy” (Ps 24). To bowiem w ręku Boga, który stworzył cały świat i w każdej chwili utrzymuje go w istnieniu, jest życie każdego z nas i nic nie dzieje się w nim bez wiedzy, woli i przyzwolenia Bożego. Nie oznacza to jednak, że świadomość tego faktu i uznawanie Boga jako Pana życia i śmierci uchroni nas przed różnymi doczesnymi trudnościami, nieszczęściami i cierpieniem. Posiadanie łaski wiary nie stanowi bowiem gwarancji tego, że w życiu codziennym nawet dobrego katolika, w sprawach odnoszących się choćby do zdrowia czy majętności wszystko będzie układało się pomyślnie i zawsze „wszystko będzie dobrze”.
 
Ktoś mógłby wobec tego stwierdzić, że taki stan rzeczy jest najlepszym świadectwem, iż Bóg albo nie jest sprawiedliwy, gdyż nie troszczy o tych, którzy są Mu wierni, albo też wcale nie interesuje się losem człowieka. Aby wykazać, że taki wniosek zupełnie mija się z prawdą, wystarczy wskazać przykład życia naszego Pana Jezusa Chrystusa. On to, będąc prawdziwym i odwiecznym Bogiem – Drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej, nie tylko przyjął ludzką naturę, nie tylko przyjął życie w ubóstwie i skrytości, ale dla zbawienia ludzi ofiarował swoje własne życie, ponosząc przy tym niewyobrażalne poniżenie, cierpienie i haniebną śmierć na krzyżu. Czy świadczy to o tym, iż Bóg, dopuszczając do tak wielkiego cierpienia wcielonego Syna Bożego, okazał się być niesprawiedliwym bądź obojętnym na Jego los? Żadną miarą! Męka i śmierć naszego Pana Jezusa Chrystusa, poza wszystkim innym, dowodzi, że cierpienie nie musi być dla człowieka przekleństwem, lecz może stanowić drogę prowadzącą do życia wiecznego. W przypadku Chrystusa – drogę do odkupienia rodzaju ludzkiego. W przypadku każdego z nas – oprócz osobistego zbawienia, cierpienie podejmowane w duchu chrystusowym może również przysłużyć się do zbawienia innych, zgodnie z tym, co pisał św. Paweł: „A ja raduję się teraz w utrapieniach za was i dopełniam to, czego nie dostaje utrapieniom Chrystusowym, w ciele moim za ciało Jego, którym jest Kościół” (Kol 1, 24). W jaki sposób może się to jednak dokonać?

Po pierwsze, wszelkie trudy i cierpienia, a zwłaszcza od nas niezależne, możemy przyjąć z uległością i poddaniem woli Bożej. Skoro wiemy o tym, iż nic nie dzieje się bez przyzwolenia Bożego, a Bóg zawsze pragnie naszego zbawienia, to przyjmując ze spokojem (lecz nie rezygnacją) dotykające nas cierpienia, dajemy dowód naszej wiary i ufności w Bogu. To z kolei może być dla nas źródłem wielu łask Bożych w życiu i po śmierci.
Po drugie, wszystkie trudy i cierpienia możemy ofiarować Bogu w określonej intencji, zarówno własnej, jak również innej osoby, Kościoła itd. Bóg wprawdzie nie potrzebuje ich dla samego siebie i swego zadowolenia, lecz w swej Opatrzności rozporządził tak, iż darowanie ludziom pewnych łask uzależnił od modlitw i ofiar, które podejmują oni w tych intencjach. Jest to więc znakomita okazja do własnego uświęcenia i przysłużenia się do dobra, zwłaszcza dobra duchowego innych ludzi.
Wiara katolicka poucza nas dalej, iż Bóg, będąc nieskończenie sprawiedliwym, za każde dobro wynagradza, a za każde zło karze. Karą za nieodpuszczony za życia choćby jeden grzech śmiertelny jest wieczne potępienie w piekle. Jednak nawet ci, którzy przez całe życie unikają ciężkiego obrażania Boga, nie są wolni od grzechów powszednich, za które również będą musieli odpokutować, ponosząc karę doczesną na ziemi lub cierpiąc dużo dotkliwsze męki czyśćcowe. Stąd przyjęte w duchu pokuty cierpienia na ziemi sprawiają, iż umierając w stanie łaski szybciej staniemy się uczestnikami radości świętych w niebie.
Bóg dopuszczając na nas cierpienia i trudności niejednokrotnie chce nas również przez nie czegoś nauczyć czy też coś nam uzmysłowić. I tak np. dla osoby wierzącej mogą one być szkołą pokory i ustrzec ją w porę przed najniebezpieczniejszym dla niej grzechem, tj. pychą. Życie zna również niezliczoną ilość przypadków, w których dopiero ciężkie doświadczenia życiowe zwróciły ludzi światowych lub wątpiących w stronę Boga. Dla nich to bolesne cierpienie stało się być może największym błogosławieństwem w życiu, na które – po ludzku rzecz biorąc – być może wcale nie zasłużyli.

Niekiedy bywa jednak i tak, że spadające na nas cierpienie może być źródłem nie tylko dobra duchowego, ale i doczesnego. Bóg jest wszechwiedzący i istnieje ponad czasem. W związku z tym jego wiedza o konsekwencjach zdarzeń mających miejsce w naszym życiu obejmuje wszelkie możliwe okoliczności i wszelkie możliwe warianty tego, co może nas spotkać. Bóg niekiedy dopuszcza więc niepowodzenia, trudności czy cierpienia właśnie po to, abyśmy uniknęli większego zła bądź osiągnęli większe dobro. Przykładów tego typu, zaczerpniętych z codziennego życia, można wymieniać bez liku: ktoś niespodziewanie stracił pracę i dostał potem nową, dużo lepszą; przed ważnym wyjazdem komuś zepsuł się samochód i podczas naprawy okazało się, że usterka mogła spowodować poważny wypadek itp.

Czy wymienione w poprzednich zdaniach korzyści mogące wyniknąć z cierpienia nie stanowią wobec tego jego apoteozy i czy chrześcijanin nie powinien w ogóle go unikać, gdyż mógłby w ten sposób stracić okazję do zdobycia zasług i łask? Rzecz jasna Kościół nigdy nie wymagał od swych wiernych podobnej postawy. Przeciwnie, w wielu miejscach wzywa do modlitwy o pomyślność i oddalenie nieszczęść doczesnych: „Prosimy Cię Panie Boże, dozwól nas sługom Twoim cieszyć się trwałym zdrowiem duszy i ciała, a za przyczyną Najświętszej Maryi zawsze Dziewicy racz nas uwolnić od doczesnych utrapień i obdarzyć wieczną radością” (oracja z litanii loretańskiej). Idzie tym samym śladami swego Założyciela, który tuż przed czekającą Go męką modlił się słowami: „Ojcze mój, jeśli może to być, niech odejdzie ode mnie ten kielich; wszakże nie jako ja chcę, ale jako Ty” (Mt  26, 39). Wszystko to jasno pokazuje, że Bóg nie tylko nie zakazuje modlić się o pomyślność doczesną, ale wręcz modlitwy takiej od nas oczekuje i wielokrotnie daje ludziom dobra doczesne właśnie w odpowiedzi na te modlitwy, których inaczej by nie otrzymali. Należy przy tym jednak pamiętać, że zawsze jest to modlitwa warunkowa. Modlimy się o dobra doczesne o tyle, o ile ich spełnienie jest zgodne z wolą Bożą oraz o ile nie stoi na przeszkodzie dobru naszej duszy, które jest dobrem nieporównanie wyższego rzędu.

Już na podstawie tych kilku zdań o katolickim podejściu do trudności życiowych i cierpienia widać wyraźnie, jak dalekie od niego jest postępowanie w myśl zasady „Będzie dobrze!”. Katolik jest bowiem człowiekiem na wskroś realnie podchodzącym do życia. Nie powtarza bezmyślnie „Będzie dobrze!” wiedząc, że w niektórych sytuacjach życiowych wcale nie musi być, a w innych na pewno nie będzie dobrze ani pomyślnie. Choć jak każdy człowiek odczuwa lęk przed cierpieniem, to nie uważa go za największe zło i nie próbuje za wszelką cenę wymazać z pamięci myśli o nim. Przeciwnie, zdając sobie sprawę iż cierpienie, jako jeden ze skutków grzechu pierworodnego, jest nieuchronnie wpisane w życie człowieka na ziemi, stara się je wykorzystać do sprawy swojego zbawienia, idąc tym samym za wezwaniem Pana Jezusa: „Jeśli kto chce iść za mną niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień, i niech idzie za mną” (Łk 9, 23).

Katolik jest przy tym jednocześnie człowiekiem wielkiej nadziei. Nie jest to jednak nadzieja oparta na dobrach doczesnych i własnym „ego”, która w obliczu nieuchronności przemijania w pewnym momencie rozsypuje się jak domek z kart i odsłania stojące za nią od początku beznadzieję i pustkę. Chrześcijańska nadzieja opiera się za to na niewzruszonym fundamencie, którym jest Bóg. On to, w Osobie wcielonego Syna Bożego wystarczająco mocno dowiódł, iż pragnie zbawienia wszystkich ludzi i każdemu z nas udzielił niezbędnych środków do osiągnięcia tego celu: otworzył bramy Nieba, wskazał drogę do niego prowadzącą, udzielił niezbędnych środków aby po niej bezpiecznie kroczyć, a w razie zbłądzenia powrócić na bezpieczną ścieżkę. Nam pozostawił do zrobienia tylko jedno: chcieć z tego wszystkiego skorzystać. Jeśli i my będziemy tego pragnąć, jednak nie tylko na płaszczyźnie deklaracji, lecz przede wszystkim woli i działania, to możemy być pewni, iż pozostając do końca wierni temu postanowieniu, doczekamy kiedyś dnia, w którym „wszystko ułoży się pomyślnie” i to w sposób niewyobrażalnie trwalszy i piękniejszy od radości i nadziei tego świata. „Oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani w serce człowiecze nie wstąpiło, co zgotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1Kor 2, 9).

5 kwi 2021

Nauka krzyża

 



Męka i śmierć na krzyżu naszego Pana Jezusa Chrystusa jest bez wątpienia niezmierzonym dowodem miłości Boga do człowieka.
Ludzie rzadziej jednak zdają się pamiętać i o tym, że Ofiara ta jest jednocześnie dowodem na to, jak niewyobrażalnie wielkim złem jest grzech, zwłaszcza grzech śmiertelny. Gdyby każdy z nas zgłębił tę prawdę, to wiedząc, że obraza majestatu Bożego spowodowana moim grzechem jest tak ogromna, że wymagała śmierci Boga-Człowieka, z pewnością wolałby raczej umrzeć, aniżeli dobrowolnie zgrzeszyć i obrazić Najwyższego Boga.
Dzień Zmartwychwstania jest świętem tych, którzy umieją wpierw umiłować Krzyż Chrystusowy i w mozole codzienności starają się dać wyraz tej miłości wiernością prawu Bożemu.
Świętowanie Wielkanocy w momencie, gdy swym na półpogańskim życiem dajemy dowód, że nauki płynącej z Krzyża nie tylko nie kochamy, ale nawet nie chcemy jej znać, jest nie tylko hipokryzją, ale również „gromadzeniem węgli rozżarzonych na własną głowę”.
Obyśmy nie znaleźli się nigdy w gronie tych, którzy życząc wszystkim dookoła „Wesołych świąt” i radośnie zasiadając do stołu wielkanocnego, zapominają, że aby zmartwychwstać, należy wpierw umrzeć. Umrzeć dla grzechu..
.

31 sty 2021

O ochronie życia nienarodzonych z dwóch perspektyw

 


Kilka uwag w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie tzw. aborcji eugenicznej i niebywałej furii, która opanowała pewne środowiska po jego ogłoszeniu.

I. Perspektywa prawa naturalnego
Nie trzeba być katolikiem ani nawet osobą wierzącą, aby wiedzieć, iż:

1. Faktem a nie interpretacją jest to, że życie człowieka rozpoczyna się w momencie poczęcia.
2. Elementarna zasada prawa naturalnego głosi, iż nie można krzywdzić, a tym bardziej mordować niewinnych ludzi.
Już na gruncie samych tych zasad można łatwo dowieść, iż zabijanie nienarodzonego człowieka, choćby był on nieuleczalnie chory, jest czynem wewnętrznie złym i nie może być usprawiedliwione cierpieniem jakiejkolwiek osoby trzeciej, w tym wypadku rodziców. Z natury nie mają oni po prostu prawa pozbawiać życia swojego chorego dziecka, tak samo jak nie posiada tego prawa np. osoba, która przez lata zmuszona jest opiekować się znajdującym się w stanie wegetatywnym swym bliskim.

II. Perspektywa katolicka
Dla katolika powyższe dowodzenie, rzecz jasna właściwe i pożyteczne, nie powinno być jednak ani jedynym, ani najważniejszym argumentem w omawianym temacie.
W katechizmie katolickim św. Piusa X znajdujemy następujące punkty:

„Pytanie: Kiedy należy ochrzcić nowonarodzone dzieci?
Odpowiedź: Nowonarodzone dzieci należy ochrzcić jak najszybciej po narodzeniu.
Pytanie: Dlaczego potrzebny jest taki pośpiech przy chrzcie dzieci?
Odpowiedź: Pośpiech ten jest potrzebny, gdyż w ich wieku są one narażone na liczne zagrożenia życia, a bez chrztu nie mogą być zbawione.”

W tej perspektywie sprawa życia i urodzenia nawet bardzo chorego dziecka nabiera zupełnie innego wymiaru. Nikt nie kwestionuje faktu, iż cierpienia rodziców dziecka, które krótko po urodzeniu prawdopodobnie umrze, są trudne do opisania. Dla katolickich rodziców takiego dziecka nieporównywanie górujące nad tym cierpieniem powinny być jednak miłość do niego i pragnienie jego zbawienia.
Wiedząc o tym, że choćby krótkie życie poza łonem matki daje możliwość ochrzczenia dziecka i otworzenia tym samym dla niego bramy nieba, katolicki rodzic zrobi wszystko co w jego mocy, aby zapewnić swemu dziecku to największe i nieporównywane z jakimkolwiek innym dobro, choćby musiał przy tym podjąć największe ofiary.
W perspektywie wieczności życie ludzkie na ziemi i towarzyszące mu cierpienia trwają krótko. Szczęście wieczne w niebie dla tych, którzy w życiu dochowują wierności Panu Bogu nie będzie miało kresu.

25 gru 2020

Tajemnica Wcielenia dziś

 



„Jezus Chrystus, jako człowiek, przebywa w Niebie i w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, a nigdzie indziej; gdy zaś przeto wyobrażamy sobie obecność Jego jako człowieka wszędzie, czyli na każdym miejscu, jest to tylko wymysł naszej wyobraźni; lecz jako Bóg jest zawsze przy nas, w nas i w każdym miejscu.”

 

Powyższy cytat, pochodzący z dzieła A. Rodrigueza „O doskonałości chrześcijańskiej”, przypomina o kilku ważnych prawdach wiary katolickiej:

  • Syn Boży - Druga osoba Trójcy Przenajświętszej, prawdziwy i odwieczny Bóg, w pewnym momencie dziejów przyjął ludzką naturę (ciało i duszę ludzką) i został zrodzony przez Najświętszą Maryję Pannę. 
  • Wcielenie Syna Bożego, którego tajemnicę obecnie wspominamy, nie zakończyło się w momencie Zmartwychwstania czy Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa. Pan Jezus, który w momencie Zwiastowania przyjął naturę ludzką, nigdy jej nie porzucił i nie porzuci.
  • Od momentu Wniebowstąpienia Jezus Chrystus w swym człowieczeństwie przebywa w Niebie, gdzie króluje i pośredniczy między Bogiem i ludźmi.
  • Nie przestając być obecnym w Niebie, Jezus Chrystus w swym człowieczeństwie jest obecny również w sakramencie Eucharystii pod postaciami chleba i wina, dając się nam spożywać jako pokarm na życie wieczne.

Jak wielki to cud. Jak wielka i godna największego uszanowania to tajemnica.

„Zdrowych i wesołych świąt” życzą sobie dziś bez mała wszyscy.

Ilu jednak wie co tak naprawdę świętuje? 

Ilu widzi w Bożym Narodzeniu coś więcej niż tkliwą tradycję?

Ilu kieruje się w swym życiu nauką Tego, którego pamiątkę narodzenia świętuje?