Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pytania fundamentalne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pytania fundamentalne. Pokaż wszystkie posty

5 cze 2022

Letni katolicy #2 Dlaczego nie myślą o Bogu i do jak złych skutków to prowadzi

 


Letni katolik, o czym szerzej była mowa w pierwszym tekście na ten temat, to osoba deklarująca się jako wierząca w Boga i należąca do Kościoła katolickiego, która jednak nie widzi większych trudności w odrzucaniu niektórych z punktów wiary i moralności katolickiej. Letni katolik wierzy w Boga, bo tak został wychowany w domu rodzinnym i tę wiarę podpowiada mu jego intuicja, jednak wierzy „po swojemu”, przesiewając przez sito swoich upodobań i poglądów wiele kwestii związanych z wiarą, a chyba jeszcze częściej z moralnością. Gdy zapytamy taką osobę o to, na czym opiera swoje przekonania stojące w sprzeczności z katolicyzmem oraz jak może je pogodzić z przynależnością do Kościoła, bardzo rzadko uzyskamy jakkolwiek składną odpowiedź. Wynika to stąd, iż letnich katolików cechuje bardzo duża ignorancja religijna, zaś ich szeroko pojęte poglądy religijne nie są wynikiem poszukiwań obiektywnego uzasadnienia tego w co wierzą, lecz opierają się na prostym „wydaje mi się, że…”.

Obserwując jak wiele osób wokół w taki właśnie sposób podchodzi do swojej wiary, nie przestaje zastanawiać i zdumiewać pytanie, z jakiego powodu nie podejmują oni często choćby próby refleksji nad swoją wiarą oraz jej podstawami. Skoro bowiem osoba taka wierzy w Boga, który jako Stwórca całego świata musi być najwyższą mądrością i który jako Wszechmocny musi mieć moc uczynić ze swym stworzeniem to, co uznaje za słuszne, to jedno z podstawowych, rodzących się w związku z tym pytań, dotyczy tego, czy tenże Bóg ma wobec mnie jakieś wymagania, które powinienem spełnić. Odpowiedzi na nie domaga się wręcz ludzka przezorność i dbałość o swoje dobro. Jeśli bowiem miałoby się np. okazać, iż Bóg wyraźnie objawił się ludziom i postawił przed nimi konkretne wymagania, choćby w dziedzinie moralności, od spełnienia których uzależnił darowanie im szczęścia wiecznego po śmierci lub karę wiecznego zatracenia, to moim najwyższym i najważniejszym obowiązkiem jest te wymagania poznać i ukształtować według nich moje życie.

Czyż uciekając od tego, elementarnego dla osoby wierzącej pytania, nie zachowuję się jak osoba, która nie potrafi odpowiednio zanalizować otaczającej ją rzeczywistości i rozeznać swojego najbardziej żywotnego interesu? Któż zdrowo myślący, potencjalnie mając przed sobą wizję największej możliwej nagrody lub kary, przejdzie obok niej obojętnie? A jednak… Letni katolicy wielką rzeszą kroczą przez życie nie próbując rozeznać czego w istocie wymaga od nich Pan Bóg, mydląc swój duchowy wzrok naiwnym i pozbawionym jakichkolwiek racjonalnych podstaw przekonaniem, iż „co do zasady pewnie jest tak jak myślę, a reszta i tak nie ma zapewne większego znaczenia”.

Z czego więc może wynikać tak powszechne dziś zaślepienie religijne wielu tzw. letnich katolików? Wszak bardzo wielu spośród nich w sprawach dóbr doczesnych wykazuje się niebywałą przezornością, rozwagą i dbałością o własny interes. Wydaje się, że kluczowe znaczenie w tej sprawie mają zagrożenia, o których pisał św. Jan Apostoł: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem co jest na świecie, a więc pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego żywota nie pochodzi od Ojca, lecz od świata” (1J 2,15-16). W życiu każdego człowieka istnieje szereg obszarów czy dążeń, które nie będąc z natury złymi, nie poddane jednak kontroli oświeconych wiarą rozumu i woli, szybko przerodzić się mogą w pożywkę grzesznych pożądliwości. Dla jednych mogą nimi być dobra materialne, dla innych przyjemności zmysłowe, dla kolejnych choćby uznanie w oczach ludzi. Spotykając je na drodze swego życia i widząc ich atrakcyjność, niekiedy dość szybko przychodzi człowiekowi wierzącemu stanąć przed dylematem: iść krok dalej w spełnieniu swych pożądliwości czy posłuchać nakazów religii i wycofać się. Często może to być moment kluczowy. Jeśli bowiem podejmiemy wówczas trud refleksji nad motywami swego postępowania i roli w nich Boga, to nawet niekiedy upadając mamy dużą szansę kształtować swe życie według zasady, iż jest nade mną Ten, od którego jestem zależny i z którego wolą mam obowiązek się liczyć. Jeśli zaś przeczuwając niemożliwość pogodzenia schlebiania pożądliwościom z nakazami religii, odłożę sprawę „ad acta” i bezrefleksyjnie oddam się w ramiona pożądliwości, to bardzo możliwym jest, iż nigdy już do tego pytania nie wrócę i będę je od siebie odpychał również w innych przypadkach. Ileż jest takich sytuacji, gdy osoba uznająca się za wierzącą zaczyna pod wpływem różnych okoliczności dostrzegać, iż pewne jej zachowania nie współgrają z religią katolicką, w której została wychowana. Jakże smutny jest widok, gdy osoba taka, zamiast pójść za tym impulsem łaski i – postępując jak najbardziej rozumnie – starać się lepiej poznać Boga, Jego wolę oraz dostosować do niej swe życie, czyni zupełnie przeciwnie. Przeczuwając bowiem, iż konsekwencją stanięcia w prawdzie przed Bogiem będzie zapewne konieczność porzucenia tak bardzo pożądanych przez nią, a uznawanych za grzeszne przyjemności oraz obowiązek kształtowania swych postaw nie według własnego widzi mi się, lecz zgodnie z nakazami Ewangelii, woli pozostać ignorantem religijnym w nadziei, że brak wiedzy uchroni ją od rodzącego się w duszy dysonansu oraz wyrzutów sumienia.

Człowiek świadomie odrzucający myśl o Bogu będzie pewnie próbował w jakiś sposób usprawiedliwić swe postępowanie. Powie, że to co robi „to przecież nic takiego”, stwierdzi, iż „nie ma problemu, gdyż wszyscy tak robią”. Opowiedzenie się po stronie grzechu najczęściej otworzy również w jego życiu pola do kolejnych grzechów i uczyni go nieczułym na natchnienia łaski Bożej. W ten sposób wypełnią się na nim słowa z Listu św. Piotra: „Pies powrócił do tego, co sam zwymiotował, a świnia umyta do kałuży błota” (2P 2,22). Wreszcie, zanurzony w pożądliwościach, po jakimś czasie może uznać, iż niemożliwym jest aby Bóg – o ile istnieje – miał coś przeciwko temu, co jest dla niego tak ważne i sprawiające tyle przyjemności i radości. Tym sposobem już tylko krok, jeśli nie do zupełnego porzucenia wiary w Boga, to do stworzenia w swym umyśle bożka skrojonego na swoją własną modłę i do praktycznego, choć niekoniecznie wyartykułowanego znienawidzenia prawdziwego Boga:

„Wszystkie grzechy śmiertelne są z istoty swojej przeciwne miłości Boga, ponieważ ją przytłumiają w naszym sercu, podżegając do przenoszenia stworzenia nad Stwórcę i czynią nas nieprzyjaciółmi Boga. Lecz są także grzechy szczególniej wprost jej przeciwne, to jest nienawiść Boga i grzechy stąd pochodzące. Któż by uwierzył? Są jednak ludzie nienawidzący Boga, pragnący, żeby albo nie istniał, albo żeby był obojętny na dobroć lub złość naszych czynów. Nienawidzą Go, ponieważ jest sprawiedliwy, ponieważ jest mścicielem zbrodni i wymierza karę na jaką zasługują: „Niektórzy mogą nienawidzić Boga, mówi św. Tomasz, to jest, o ile boją się go jako zakazującego grzechów i wymierzającego kary”. Jest to grzech zgrozą przejmujący; największy ze wszystkich grzechów: „Nienawiść Boga jest to najszkaradniejszy grzech człowieka, większy od innych grzechów, najcięższy grzech” (kard. Gousset, „Teologia moralna”).

Umiłowany uczeń Pański, św. Jan pisał, iż „miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań” (1J 5,3). Jakże więc nazwać stan, w którym ktoś świadomie i z odrazą odrzuca wrodzony ludziom obowiązek poznania Boga i służenia Mu, a w zamian wybiera to co mu wygodne, łatwe i przyjemne? Czy to tylko ignorancja? Czy letni katolik może wymówić się od winy wzgardzenia samym Bogiem? Czy można również wyróżnić moment, w którym wzgarda Bogiem przeradza się w faktyczną nienawiść wobec Niego?

Oby dobry Bóg uchronił nas od tak powszechnej dziś plagi „letniego katolicyzmu”, a jego „wyznawców” jeszcze raz natchnął swoją łaską, aby zawrócili z tej błędnej drogi, która prostą linią prowadzi do piekła.

25 lut 2022

Letni katolicy #1 Kim są i w jak wielkim niebezpieczeństwie się znajdują


Mimo tego, że przynależność do Kościoła katolickiego w Polsce deklaruje ok. 90% społeczeństwa, przekonania i praktyka życia dużej części z nich w wielu istotnych punktach zupełnie rozmija się z katolicyzmem. Co gorsza, rzesza letnich katolików z roku na rok systematycznie rośnie.

Poniższy post, będący wstępem do cyklu wpisów poruszających temat obojętności religijnej katolików, jest próbą ukazania problemu oraz wskazania, jak ogromnym zagrożeniem dla zbawienia dusz jest postawa zwana letnim katolicyzmem. Mam nadzieję, iż treści te choćby w minimalnym stopniu mogą przyczynić się do dobra osób, które formalnie będąc katolikami, z jakiś powodów mentalnie znajdują się daleko od Kościoła i nauki katolickiej.

*********

Kim więc właściwie jest letni katolik i co go charakteryzuje? Myślę, iż istotę postawy zwanej umownie letnim katolicyzmem dobrze oddaje poniższy, co prawda fikcyjny, lecz bardzo symptomatyczny w naszych czasach dialog:

- Wierzysz w Boga?
- Oczywiście, że tak. Jestem katolikiem, podobnie jak moi rodzice i dziadkowie.
- A praktykujesz swoją wiarę uczęszczając co niedzielę do kościoła?
- Owszem, czasem, a w duże święta obowiązkowo chodzę do kościoła. Nie uważam jednak, aby dobrym wyznacznikiem mojej wiary było akurat to, czy co niedzielę chodzę na Mszę i ile daję na tacę. Równie dobrze mogę przecież pomodlić się w domu.
- Jaki jest twój pogląd na możliwość dokonywania aborcji?
- To oczywiście nic przyjemnego ani łatwego. Z całą pewnością istnieją jednak sytuacje, w których kobiety powinny mieć prawo wyboru. Nikt nie powinien np. zmuszać je do rodzenia nieuleczalnie chorych czy będących wynikiem gwałtu dzieci.
- A co sądzisz o mieszkaniu razem przed ślubem i używaniu środków antykoncepcyjnych?
- Pytasz serio? Czy w dzisiejszych czasach takie oczywiste kwestie mogą wzbudzać w kimś jeszcze jakieś kontrowersje? Zresztą nie rozumiem jak można sugerować ludziom, że sprawdzanie się przed ślubem jest czymś niemoralnym. Chyba lepiej żeby młodzi zamieszkali wcześniej razem i używali antykoncepcji niż żeby się później rozwodzili lub szukali lekarza, który dokona aborcji niechcianego dziecka?
- A rozwody i powtórne małżeństwa, czy według ciebie są dopuszczalne?
- Kolejne pytanie rodem z średniowiecza… Przecież to jasne, że nikt normalny biorąc ślub nie robi tego z myślą, że za jakiś czas się rozwiedzie. W życiu jednak różnie bywa i są sytuacje, w których rozwód jest konieczny. Aby twierdzić, że młodzi ludzie, którym nie wyszło w małżeństwie, nie mogą się rozwieść i poszukać kogoś innego, trzeba albo nie mieć w sobie cienia wyrozumiałości albo być zaślepionym fanatykiem religijnym.
- Skoro jesteś katolikiem, to dlaczego w tak wielu kwestiach masz całkiem inny pogląd niż głosi twój Kościół?
- Księża są ludźmi tak samo jak ja. Co innego wiara w Boga, a co innego wchodzenie komuś w prywatność i narzucanie swoich przekonań, których samemu i tak się najczęściej nie zachowuje. Najważniejsze żeby być uczciwym w stosunku do siebie i nie krzywdzić innych. Bóg kocha wszystkich ludzi i patrzy na ich serce. Ludzkie ustalenia o które pytałeś nie mają w relacji z Bogiem większego znaczenia.

Jak widać, letni katolik, mimo deklarowanej przynależności do Kościoła katolickiego, w istocie wyznaje swoją własną religię, której głównym źródłem zasad moralnych oraz powinności w stosunku do Boga jest on sam. W religii „letniokatolickiej” nie ma miejsca na rozważania teologiczne czy zaprzątanie sobie głowy pytaniami, które szybko mogłyby doprowadzić do wniosków, na jak kruchym fundamencie opiera się cała ta konstrukcja myślowa. Letni katolik ocenia więc sprawy wiary i moralności niezwykle powierzchownie i opierając się głównie na swych własnych odczuciach i wyobrażeniach. W religii tej Bóg jest w istocie sprowadzony do roli tego, który ma obowiązek pomagać nam w życiu (a przynajmniej nie przeszkadzać), a po śmierci zapewnić zasłużone przecież „miejsce w domu Ojca”.
Dostrzegając wokół ogromną rzeszę ludzi, którzy w większej lub mniejszej mierze hołdują takim właśnie poglądom, wprost zatrważającą jest myśl, w jak ogromnym niebezpieczeństwie znajdują się ich dusze i na jak wielkie ryzyko wiecznego potępienia są oni z własnego wyboru narażeni. Choć deklarują oni bowiem wiarę w Jezusa Chrystusa, to jednak nie chcą tegoż Chrystusa ani znać, ani Jego wskazać słuchać i dostosowywać do nich swojego postępowania.

Pan Jezus nie powiedział jednak, aby ludzie sami i według własnego uznania tworzyli zasady wiary i moralności, lub wybierali z przykazań Bożych akurat to, co im wygodne. Powiedział za to: „Jeśli wytrwacie w nauce mojej, staniecie się prawdziwie uczniami moimi i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (Mt 7, 24-25). W innym miejscu rzekł zaś: „A jeśli chcesz wnijść do żywota, zachowuj przykazania” (Mt 19, 17).
Pan Jezus nie głosił również nauki, według której każdy wierny z osobna miałby prawo po swojemu interpretować przykazania. Przeciwnie, zadanie nauczania przekazał swoim Apostołom: „Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Św., ucząc je chować wszystko, comkolwiek wam przykazał” (Mt 28, 19-20). W stanowczych słowach nakazał nam również posłuszeństwo nauce Kościoła: „Kto was słucha, mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi” (Łk 10, 16).
Pan Jezus nie głosił też nigdy, by zbawienie po śmierci było w zasadzie formalnością i należało się praktycznie każdemu. Przeciwnie, ostrzegał, iż „Kto gardzi mną i słów moich nie przyjmuje, ma przeciw sobie sędziego: nauka, którą głoszę, ta go sądzić będzie w dzień ostateczny” (J 12, 48). Św. Paweł przepowiadał zaś, iż „z nieba objawi się Pan Jezus z aniołami swojej potęgi w płomienistym ogniu, wymierzając karę tym, którzy Boga nie uznają i nie są posłuszni Ewangelii Pana naszego Jezusa. Jako karę poniosą oni wieczną zagładę [z dala] od oblicza Pańskiego i od potężnego majestatu Jego” (2 Tes 1, 7-9).

Bardzo ważnym jest przy tym uświadomienie sobie faktu, iż zawinione niezrozumienie czy nieznajomość doktryny i moralności katolickiej nie zwalnia katolika z odpowiedzialności za grzechy popełnione w wyniku tej ignorancji:
„Sumienie może być błędnym albo z winy człowieka, albo też nie z winy człowieka. Z winy człowieka jest wtedy błędnym, gdy błąd dałby się usunąć, jeśliby tylko człowiek dołożył w tym celu należytej pilności. Pod względem sumienia błędnego z winy człowieka służy prawidło: grzeszymy wtedy, gdy idziemy za głosem jego, jako też wtedy, gdy jego głosu nie słuchamy. W pierwszym wypadku grzeszymy, ponieważ nie przezwyciężamy błędu, którybyśmy przezwyciężyć mogli, lecz przeciwnie zachowujemy go i działamy, gdy w nim zostajemy. W drugim przypadku grzeszymy także, ponieważ czynimy to, co się sprzeciwia naszemu sumieniu, a to jest zawsze grzechem” (ks. K. Martin, „Katolicka nauka obyczajów”). 

W Ewangelii wg św. Łukasza (Łk 16, 19-31) znajdujemy przypowieść Pana Jezusa o bogaczu i ubogim Łazarzu. Pan Jezus opisuje w niej, jak bogacz w następstwie swego grzesznego życia trafia do piekła, gdzie cierpiąc niewypowiedziane męki prosi patriarchę Abrahama o to, aby znajdujący się w miejscu spoczynku sprawiedliwych Łazarz przyszedł i zwilżył mu choćby usta. Dowiadując się, iż nie jest to w żaden sposób możliwe, prosi więc o posłanie Łazarza do jego żyjących braci, aby ostrzegł ich przed konsekwencją życia z dala od Boga. Abraham odpowiada mu: „Mają Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają”. „Nie, ojcze Abrahamie [mówi bogacz], ale gdyby kto z umarłych przyszedł do nich, będą pokutę czynili”. Wówczas słyszy w odpowiedzi zatrważające słowa: „Jeśli Mojżesza i proroków nie słuchają, choćby też kto z martwych powstał, nie uwierzą”.

Widząc wokół nas tak wielu katolików, którzy mogąc poznać naukę Ewangelii i według niej żyć, z różnych powodów nie chcą tego uczynić, narażając się tym samym na wieczne potępienie, uczyńmy co w naszej mocy, aby i na nich nie wypełniły się ostatnie z przytoczonych słów przypowieści.
Jeśli natomiast słowa te czytasz być może Ty – letni katoliku, zastanów się nad tym, iż życie jest krótkie, a wieczność nie ma końca. Sprawa Twego zbawienia rozgrywa się tu i teraz, a tak naprawdę tylko od Ciebie zależy czy wykorzystasz szansę, którą dał Ci Bóg, czyniąc Cię chrześcijaninem. Po śmierci drugiej szansy nie dostaniemy…

28 kwi 2021

"Wszystko będzie dobrze!" Ale czy na pewno?




„Pamiętaj, że wszystko zawsze układa się pomyślnie, a jeśli nie jest pomyślnie… to znaczy, że jeszcze się układa” – tego typu złotych myśli pełen jest wirtualny świat portali społecznościowych oraz nie brak ich w życiu codziennym. Wielu ludzi bardzo lubuje się w podobnych sloganach, często posiłkując się nimi w rozmowach oraz chętnie wysłuchując ich w momencie, gdy sami są w kłopocie. Pocieszanie w myśl zasady „Będzie dobrze!” obejmuje również praktycznie wszystkie sfery ludzkiej egzystencji.

- Mój syn zszedł na złą drogę…
- Nie martw się, wszystko się jakoś ułoży!
- Choć dzieci bardzo to przeżywają, to rozwodzimy się, bo nie możemy się dogadać…
- Będzie dobrze, dzieci dorosną i zrozumieją, a każde z was sobie jeszcze kogoś znajdzie i będziecie szczęśliwi!
- Jestem ciężko chory…
- Na pewno wyzdrowiejesz i będzie dobrze!

Rzecz jasna w takich sytuacjach ani pocieszającemu w ten sposób, ani pocieszanemu często nie chodzi wcale o to, aby za owym „będzie dobrze” stało coś więcej niż „pobożne” życzenie tego, kto je wypowiada. Mało kto z nas jest bowiem tak naiwny aby sądzić, iż wszystkie życiowe trudności znajdą szczęśliwe zakończenie tylko dlatego, że tego właśnie z całych sił pragniemy. Przeciwnie, rzeczywistość dowodzi, że z niektórych potyczek życiowych wyjdziemy osłabieni i będziemy musieli w ich wyniku przez długi czas, a niekiedy przez całe życie, dźwigać nieznośne brzemiona. Wszyscy bez wyjątku możemy też być pewni, iż prędzej czy później nie unikniemy ostatniej w naszym życiu potyczki, której doczesny finał jest dla każdego człowieka dokładnie taki sam.

Można więc słusznie zapytać, dlaczego tak wielu ludzi ma upodobanie w swoistym zaklinaniu rzeczywistości, stosując zasadę „Będzie dobrze!” jako bolączkę na życiowe trudności? Odpowiedź wydaje się całkiem prosta. Z natury każdy człowiek odczuwa wstręt przed cierpieniem i bezradnością, a myśl o śmierci jest dla wielu wprost porażająca. Stąd nie jest niczym dziwnym, iż próbujemy unikać cierpienia, staramy się mieć kontrolę nad własnym życiem i zachować je jak najdłużej. Niektórzy nie poprzestają jednak na tym, próbując wręcz wypierać ze świadomości myśl, że w ostatecznym rozrachunku to nie człowiek jest panem swojego życia i śmierci. Stąd bezmyślne powtarzanie hasła „Będzie dobrze!” nawet w sytuacjach, które wymagają stanięcia w prawdzie przed sobą samym. Stąd, w sytuacjach kryzysowych, ciągłe poszukiwanie pocieszenia nie ze strony osób, które obiektywnie ocenią nasze położenie i postępowanie, lecz zgodnym chórem wyrażą aprobatę wobec naszych działań i zgodnie z oczekiwaniami powtórzą, że „na pewno wszystko ułoży się pomyślnie”. Czy jednak postawę taką da się pogodzić z duchem katolickim?

Wiara święta po pierwsze uczy nas, że człowiek żyjąc na ziemi nie jest panem swego losu w pełnym znaczeniu tego słowa, po drugie zaś poucza, że wszystko co nas spotyka nie jest dziełem ślepego przypadku. Chrześcijanin wie przy tym doskonale, że „do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy” (Ps 24). To bowiem w ręku Boga, który stworzył cały świat i w każdej chwili utrzymuje go w istnieniu, jest życie każdego z nas i nic nie dzieje się w nim bez wiedzy, woli i przyzwolenia Bożego. Nie oznacza to jednak, że świadomość tego faktu i uznawanie Boga jako Pana życia i śmierci uchroni nas przed różnymi doczesnymi trudnościami, nieszczęściami i cierpieniem. Posiadanie łaski wiary nie stanowi bowiem gwarancji tego, że w życiu codziennym nawet dobrego katolika, w sprawach odnoszących się choćby do zdrowia czy majętności wszystko będzie układało się pomyślnie i zawsze „wszystko będzie dobrze”.
 
Ktoś mógłby wobec tego stwierdzić, że taki stan rzeczy jest najlepszym świadectwem, iż Bóg albo nie jest sprawiedliwy, gdyż nie troszczy o tych, którzy są Mu wierni, albo też wcale nie interesuje się losem człowieka. Aby wykazać, że taki wniosek zupełnie mija się z prawdą, wystarczy wskazać przykład życia naszego Pana Jezusa Chrystusa. On to, będąc prawdziwym i odwiecznym Bogiem – Drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej, nie tylko przyjął ludzką naturę, nie tylko przyjął życie w ubóstwie i skrytości, ale dla zbawienia ludzi ofiarował swoje własne życie, ponosząc przy tym niewyobrażalne poniżenie, cierpienie i haniebną śmierć na krzyżu. Czy świadczy to o tym, iż Bóg, dopuszczając do tak wielkiego cierpienia wcielonego Syna Bożego, okazał się być niesprawiedliwym bądź obojętnym na Jego los? Żadną miarą! Męka i śmierć naszego Pana Jezusa Chrystusa, poza wszystkim innym, dowodzi, że cierpienie nie musi być dla człowieka przekleństwem, lecz może stanowić drogę prowadzącą do życia wiecznego. W przypadku Chrystusa – drogę do odkupienia rodzaju ludzkiego. W przypadku każdego z nas – oprócz osobistego zbawienia, cierpienie podejmowane w duchu chrystusowym może również przysłużyć się do zbawienia innych, zgodnie z tym, co pisał św. Paweł: „A ja raduję się teraz w utrapieniach za was i dopełniam to, czego nie dostaje utrapieniom Chrystusowym, w ciele moim za ciało Jego, którym jest Kościół” (Kol 1, 24). W jaki sposób może się to jednak dokonać?

Po pierwsze, wszelkie trudy i cierpienia, a zwłaszcza od nas niezależne, możemy przyjąć z uległością i poddaniem woli Bożej. Skoro wiemy o tym, iż nic nie dzieje się bez przyzwolenia Bożego, a Bóg zawsze pragnie naszego zbawienia, to przyjmując ze spokojem (lecz nie rezygnacją) dotykające nas cierpienia, dajemy dowód naszej wiary i ufności w Bogu. To z kolei może być dla nas źródłem wielu łask Bożych w życiu i po śmierci.
Po drugie, wszystkie trudy i cierpienia możemy ofiarować Bogu w określonej intencji, zarówno własnej, jak również innej osoby, Kościoła itd. Bóg wprawdzie nie potrzebuje ich dla samego siebie i swego zadowolenia, lecz w swej Opatrzności rozporządził tak, iż darowanie ludziom pewnych łask uzależnił od modlitw i ofiar, które podejmują oni w tych intencjach. Jest to więc znakomita okazja do własnego uświęcenia i przysłużenia się do dobra, zwłaszcza dobra duchowego innych ludzi.
Wiara katolicka poucza nas dalej, iż Bóg, będąc nieskończenie sprawiedliwym, za każde dobro wynagradza, a za każde zło karze. Karą za nieodpuszczony za życia choćby jeden grzech śmiertelny jest wieczne potępienie w piekle. Jednak nawet ci, którzy przez całe życie unikają ciężkiego obrażania Boga, nie są wolni od grzechów powszednich, za które również będą musieli odpokutować, ponosząc karę doczesną na ziemi lub cierpiąc dużo dotkliwsze męki czyśćcowe. Stąd przyjęte w duchu pokuty cierpienia na ziemi sprawiają, iż umierając w stanie łaski szybciej staniemy się uczestnikami radości świętych w niebie.
Bóg dopuszczając na nas cierpienia i trudności niejednokrotnie chce nas również przez nie czegoś nauczyć czy też coś nam uzmysłowić. I tak np. dla osoby wierzącej mogą one być szkołą pokory i ustrzec ją w porę przed najniebezpieczniejszym dla niej grzechem, tj. pychą. Życie zna również niezliczoną ilość przypadków, w których dopiero ciężkie doświadczenia życiowe zwróciły ludzi światowych lub wątpiących w stronę Boga. Dla nich to bolesne cierpienie stało się być może największym błogosławieństwem w życiu, na które – po ludzku rzecz biorąc – być może wcale nie zasłużyli.

Niekiedy bywa jednak i tak, że spadające na nas cierpienie może być źródłem nie tylko dobra duchowego, ale i doczesnego. Bóg jest wszechwiedzący i istnieje ponad czasem. W związku z tym jego wiedza o konsekwencjach zdarzeń mających miejsce w naszym życiu obejmuje wszelkie możliwe okoliczności i wszelkie możliwe warianty tego, co może nas spotkać. Bóg niekiedy dopuszcza więc niepowodzenia, trudności czy cierpienia właśnie po to, abyśmy uniknęli większego zła bądź osiągnęli większe dobro. Przykładów tego typu, zaczerpniętych z codziennego życia, można wymieniać bez liku: ktoś niespodziewanie stracił pracę i dostał potem nową, dużo lepszą; przed ważnym wyjazdem komuś zepsuł się samochód i podczas naprawy okazało się, że usterka mogła spowodować poważny wypadek itp.

Czy wymienione w poprzednich zdaniach korzyści mogące wyniknąć z cierpienia nie stanowią wobec tego jego apoteozy i czy chrześcijanin nie powinien w ogóle go unikać, gdyż mógłby w ten sposób stracić okazję do zdobycia zasług i łask? Rzecz jasna Kościół nigdy nie wymagał od swych wiernych podobnej postawy. Przeciwnie, w wielu miejscach wzywa do modlitwy o pomyślność i oddalenie nieszczęść doczesnych: „Prosimy Cię Panie Boże, dozwól nas sługom Twoim cieszyć się trwałym zdrowiem duszy i ciała, a za przyczyną Najświętszej Maryi zawsze Dziewicy racz nas uwolnić od doczesnych utrapień i obdarzyć wieczną radością” (oracja z litanii loretańskiej). Idzie tym samym śladami swego Założyciela, który tuż przed czekającą Go męką modlił się słowami: „Ojcze mój, jeśli może to być, niech odejdzie ode mnie ten kielich; wszakże nie jako ja chcę, ale jako Ty” (Mt  26, 39). Wszystko to jasno pokazuje, że Bóg nie tylko nie zakazuje modlić się o pomyślność doczesną, ale wręcz modlitwy takiej od nas oczekuje i wielokrotnie daje ludziom dobra doczesne właśnie w odpowiedzi na te modlitwy, których inaczej by nie otrzymali. Należy przy tym jednak pamiętać, że zawsze jest to modlitwa warunkowa. Modlimy się o dobra doczesne o tyle, o ile ich spełnienie jest zgodne z wolą Bożą oraz o ile nie stoi na przeszkodzie dobru naszej duszy, które jest dobrem nieporównanie wyższego rzędu.

Już na podstawie tych kilku zdań o katolickim podejściu do trudności życiowych i cierpienia widać wyraźnie, jak dalekie od niego jest postępowanie w myśl zasady „Będzie dobrze!”. Katolik jest bowiem człowiekiem na wskroś realnie podchodzącym do życia. Nie powtarza bezmyślnie „Będzie dobrze!” wiedząc, że w niektórych sytuacjach życiowych wcale nie musi być, a w innych na pewno nie będzie dobrze ani pomyślnie. Choć jak każdy człowiek odczuwa lęk przed cierpieniem, to nie uważa go za największe zło i nie próbuje za wszelką cenę wymazać z pamięci myśli o nim. Przeciwnie, zdając sobie sprawę iż cierpienie, jako jeden ze skutków grzechu pierworodnego, jest nieuchronnie wpisane w życie człowieka na ziemi, stara się je wykorzystać do sprawy swojego zbawienia, idąc tym samym za wezwaniem Pana Jezusa: „Jeśli kto chce iść za mną niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień, i niech idzie za mną” (Łk 9, 23).

Katolik jest przy tym jednocześnie człowiekiem wielkiej nadziei. Nie jest to jednak nadzieja oparta na dobrach doczesnych i własnym „ego”, która w obliczu nieuchronności przemijania w pewnym momencie rozsypuje się jak domek z kart i odsłania stojące za nią od początku beznadzieję i pustkę. Chrześcijańska nadzieja opiera się za to na niewzruszonym fundamencie, którym jest Bóg. On to, w Osobie wcielonego Syna Bożego wystarczająco mocno dowiódł, iż pragnie zbawienia wszystkich ludzi i każdemu z nas udzielił niezbędnych środków do osiągnięcia tego celu: otworzył bramy Nieba, wskazał drogę do niego prowadzącą, udzielił niezbędnych środków aby po niej bezpiecznie kroczyć, a w razie zbłądzenia powrócić na bezpieczną ścieżkę. Nam pozostawił do zrobienia tylko jedno: chcieć z tego wszystkiego skorzystać. Jeśli i my będziemy tego pragnąć, jednak nie tylko na płaszczyźnie deklaracji, lecz przede wszystkim woli i działania, to możemy być pewni, iż pozostając do końca wierni temu postanowieniu, doczekamy kiedyś dnia, w którym „wszystko ułoży się pomyślnie” i to w sposób niewyobrażalnie trwalszy i piękniejszy od radości i nadziei tego świata. „Oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani w serce człowiecze nie wstąpiło, co zgotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1Kor 2, 9).

31 sty 2021

O ochronie życia nienarodzonych z dwóch perspektyw

 


Kilka uwag w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie tzw. aborcji eugenicznej i niebywałej furii, która opanowała pewne środowiska po jego ogłoszeniu.

I. Perspektywa prawa naturalnego
Nie trzeba być katolikiem ani nawet osobą wierzącą, aby wiedzieć, iż:

1. Faktem a nie interpretacją jest to, że życie człowieka rozpoczyna się w momencie poczęcia.
2. Elementarna zasada prawa naturalnego głosi, iż nie można krzywdzić, a tym bardziej mordować niewinnych ludzi.
Już na gruncie samych tych zasad można łatwo dowieść, iż zabijanie nienarodzonego człowieka, choćby był on nieuleczalnie chory, jest czynem wewnętrznie złym i nie może być usprawiedliwione cierpieniem jakiejkolwiek osoby trzeciej, w tym wypadku rodziców. Z natury nie mają oni po prostu prawa pozbawiać życia swojego chorego dziecka, tak samo jak nie posiada tego prawa np. osoba, która przez lata zmuszona jest opiekować się znajdującym się w stanie wegetatywnym swym bliskim.

II. Perspektywa katolicka
Dla katolika powyższe dowodzenie, rzecz jasna właściwe i pożyteczne, nie powinno być jednak ani jedynym, ani najważniejszym argumentem w omawianym temacie.
W katechizmie katolickim św. Piusa X znajdujemy następujące punkty:

„Pytanie: Kiedy należy ochrzcić nowonarodzone dzieci?
Odpowiedź: Nowonarodzone dzieci należy ochrzcić jak najszybciej po narodzeniu.
Pytanie: Dlaczego potrzebny jest taki pośpiech przy chrzcie dzieci?
Odpowiedź: Pośpiech ten jest potrzebny, gdyż w ich wieku są one narażone na liczne zagrożenia życia, a bez chrztu nie mogą być zbawione.”

W tej perspektywie sprawa życia i urodzenia nawet bardzo chorego dziecka nabiera zupełnie innego wymiaru. Nikt nie kwestionuje faktu, iż cierpienia rodziców dziecka, które krótko po urodzeniu prawdopodobnie umrze, są trudne do opisania. Dla katolickich rodziców takiego dziecka nieporównywanie górujące nad tym cierpieniem powinny być jednak miłość do niego i pragnienie jego zbawienia.
Wiedząc o tym, że choćby krótkie życie poza łonem matki daje możliwość ochrzczenia dziecka i otworzenia tym samym dla niego bramy nieba, katolicki rodzic zrobi wszystko co w jego mocy, aby zapewnić swemu dziecku to największe i nieporównywane z jakimkolwiek innym dobro, choćby musiał przy tym podjąć największe ofiary.
W perspektywie wieczności życie ludzkie na ziemi i towarzyszące mu cierpienia trwają krótko. Szczęście wieczne w niebie dla tych, którzy w życiu dochowują wierności Panu Bogu nie będzie miało kresu.

19 lis 2020

Choroba ciała, choroba duszy




Wyobraźmy sobie następującą sytuację...

Od lat prowadzę ustatkowane i w miarę stabilne życie. Mam rodzinę, pracuję, posiadam swoje zainteresowania i pasje. Choć może nic szczególnego nie wyróżnia mnie z tłumu, to jednak jestem szczęśliwy i nie chcę zmieniać niczego zasadniczego w swoim życiu. Niestety, w pewnym momencie mój spokój i stabilność życiowa zostają zaburzone i to z całkiem niespodziewanej dla mnie strony. Choć nastoletnie lata już dawno za mną, to jednak nigdy do tej pory nie miałem szczególnych problemów ze zdrowiem. Z tym większym zdziwieniem zauważam, że z moim organizmem dzieje się coś niepokojącego. Początkowo objawy choroby nie były silne, a sam jej początek nie wzbudził we mnie nawet szczególnego zainteresowania. Myślałem sobie: "Ot, to pewnie nic takiego. Dużo pracuję, jestem przemęczony. Organizm domaga się po prostu odrobiny odpoczynku. Zwolnię na chwilę, zażyję kilka znanych mi leków, które już nie raz postawiły mnie na nogi i na pewno w krótkim czasie dojdę z powrotem do siebie". Gdy jednak owa kuracja okazała się nieskuteczna, a ja zamiast czuć się lepiej, z tygodnia na tydzień coraz mocniej odczuwam męczące dolegliwości, zaczynam poważnie się niepokoić. Do głowy przychodzą mi różne myśli, martwię się nie tylko o siebie, ale i o przyszłość najbliższych. Jedynym, co stanowi dla mnie  promyk nadziei, że być może dręczące dolegliwości są raczej wynikiem przewrażliwienia niż rzeczywistej choroby to fakt, iż żadna z osób spotykających mnie na co dzień nie zauważyła objawów choroby. Gdy jednak pewnego dnia mój dawno niewidziany znajomy, spotykając mnie na ulicy kategorycznie stwierdził, iż wyglądam bardzo źle i powinienem natychmiast sprawdzić swój stan zdrowia, ostatecznie postanawiam przełamać swoją niechęć i zasięgnąć pomocy lekarskiej.

Udając się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej i wykonując zlecone badania szybko dowiaduję się, iż o ile zdiagnozowanie mojego schorzenia okazało się być dość łatwe, o tyle jego leczenia powinien podjąć się odpowiedni specjalista, gdyż użycie niewłaściwej terapii może doprowadzić nawet do najtragiczniejszych dla mnie skutków. Co gorsza, sami lekarze są dość mocno podzieleni w ocenie skuteczności kilku metod terapii choroby na którą zapadłem. Stojąc przed wyborem odpowiedniego lekarza robię więc rekonesans, starając się wybrać najlepszego. Okazuje się jednak, że przeróżnych i nierzadko sprzecznych opinii na temat konkretnych lekarzy jest tak wiele, że jedyne co nabyłem po próbie ich przejrzenia, to jeden wielki mętlik w głowie. Nie wiem ani który z nich jest najlepszy, ani któremu można w pełni zaufać. Nie mogąc jednak dalej przeciągać sprawy i będąc zmęczonym całą sytuacją, dochodzę w końcu do wniosku, iż udam się po prostu do najbliższego mi specjalisty.

Szukając namiarów do lekarza, z pewnym zdziwieniem odkrywam, iż jeden z pracujących w mojej miejscowości medyków, który skądinąd jest mi znany, specjalizuje się właśnie w gałęzi medycyny zajmującej się moim schorzeniem. Z natury nieufny, przed umówieniem się na wizytę pragnę jednak dowiedzieć się czegoś więcej o nim samym i jego osiągnięciach medycznych. Wkrótce udaje mi się ustalić, że należy on do grona medyków najdłużej zajmujących się tą problematyką i może pochwalić się wieloma udokumentowanymi w literaturze medycznej przypadkami skutecznej terapii nawet najcięższych przypadków chorobowych. Niespodziewanie poznaję również jego byłego pacjenta, który –  jak relacjonował – zawdzięcza mu bardzo wiele i z pełnym przekonaniem może go polecić również mi. Nie pozostaje więc nic innego jak umówić się na wizytę.

Początek terapii nie napawa mnie optymizmem. Lekarz oznajmił bowiem, że mój obecny stan zdrowia jest pokłosiem wielu lat prowadzenia stylu życia dalekiego od zaleceń zdrowotnych, a dalsze w nim pozostawanie w bliższej lub dalszej przyszłości doprowadzi do mojej śmierci. Przerażony tą myślą postanawiam z całą konsekwencją poddać się zaleceniom lekarza, choć zdaję sobie sprawę, że będzie to oznaczało rewolucję w wielu aspektach mojego życia i będzie kosztować mnie wiele trudu i wyrzeczeń. Tak też okazuje się być i w praktyce. Choć momentami jest mi bardzo trudno, a niekiedy pojawiają się nawet chwile zwątpienia w sens terapii, to jednak kierując się rozumem dalej uparcie postępuję według wskazań lekarza. Chcę być zdrowy, a nade wszystko chcę żyć. Po pewnym czasie uzmysławiam sobie, że podjęte trudy przynoszą pożądany efekt, a mój stan zdrowia z pozoru niepostrzeżenie, jednak stopniowo poprawia się. Jednocześnie przekonuję się, iż nowy styl życia, do którego początkowo z wielkim trudem musiałem się zmuszać, w dłuższej perspektywie okazuje się nie być wcale taki uciążliwy, a w dodatku otwiera przede mną możliwości, których ze względu na własne ograniczenia nie byłem w stanie zrealizować w przeszłości. Wszystko zaczyna więc wskazywać na to, iż wkrótce na dobre pokonam chorobę. Lekarz bez ustanku powtarza mi jednak zdanie: „Chcąc, aby ta choroba już więcej do ciebie nie wróciła, nie możesz nigdy powrócić do dawnego stylu życia…”. 


Po przeczytaniu tej krótkiej historii zechciejmy odpowiedzieć sobie na kilka pytań:

* Czy widząc u siebie oznaki choroby, a potem wiedząc, że nieleczona może doprowadzić do naszej śmierci, rozsądnym byłoby kompletnie zlekceważyć symptomy choroby i żyć udając że jej nie ma?

* Czy w tak ciężkiej w leczeniu chorobie rozsądnym byłoby zaufać jakiemukolwiek lekarzowi, nie sięgając po informacje o jego kompetencjach?

* Jaki sens miałaby terapia, gdybyśmy z zaleceń lekarskich wybierali tylko to co nam wygodne i nie wymaga od nas trudu?

* Jak należałoby wreszcie nazwać osobę, która na własnej skórze przekonując się o skuteczności leczenia i kompetencjach lekarza, po wyzdrowieniu z powrotem powróciła do dawnego stylu życia?


A teraz przeprowadźmy mały eksperyment myślowy i opowiedzmy tę samą historię na nowo, dokonując jednak małej zmiany.  Załóżmy mianowicie, iż nasz bohater cierpi nie na trudną w leczeniu i niebezpieczną chorobę ciała, lecz na coś bardziej powszechnego i w istocie dużo bardziej poważnego. Dotyka go bowiem stan, który możemy określić mianem choroby duchowej.


Posłuchajmy więc historii...

Od lat prowadzę ustatkowane i w miarę stabilne życie. Mam rodzinę, pracuję, posiadam swoje zainteresowania i pasje.  Choć jestem ochrzczony i uważam się za katolika, to wiara w Boga i sprawy jej dotyczące nie odgrywają w moim życiu dużej roli. Owszem, czasem –  najczęściej w duże święta – idę do kościoła i modlę się prywatnie gdy odczuwamy taką potrzebę, jednak niewiele obchodzi mnie cała otoczka doktrynalna serwowana przez Kościół. Poza tym nie uważam za konieczne szczególnie przejmować się nakazami moralnym Kościoła, do którego formalnie należę. Przecież w codziennym życiu postępuję zgodnie z własnym sumieniem i nikomu nie robię krzywdy. Czy Bóg może wymagać ode mnie czegokolwiek innego? W pewnym momencie mój spokój wewnętrzny zostaje jednak zaburzony i to z całkiem niespodziewanej dla mnie strony. Sam do końca nie wiem co mogło wywołać niespotykane wcześniej myśli. Może impulsem tym była zasłyszana lub przeczytana gdzieś treść o podobnej tematyce, być może coś utkwiło mi w głowie po rozmowie na tematy światopoglądowe, które niekiedy zdarzało mi się prowadzić z różnymi znajomymi. Tak czy inaczej, od jakiegoś czasu, zrazu nieśmiało, później coraz uporczywiej nasuwają mi się pytania o mój stosunek do Boga i o to, co czeka mnie po śmierci: „Skoro wierzę, że Bóg istnieje i kieruje światem, to na jakiej podstawie mogę przypuszczać, że nie wymaga ode mnie niczego więcej ponad to, co sam w swym odczuciu uznam za konieczne aby określać siebie jako <dobrego człowieka>? A co jeśli po śmierci okaże się, że aby dostać się do miejsca, które Kościół nazywa „niebem”, powinienem żyć wedle określonych zasad, którymi zupełnie się nie przejmowałem? Co będzie ze mną jeśli do owego „nieba” nie trafię i po śmierci przekonam się, że coś takiego jak wieczne potępienie naprawdę istnieje…?”.

Choć wątpliwości tego rodzaju coraz częściej zaprzątają moją głowę, to początkowo postanawiam radzić sobie z nimi podobnie jak już niejednokrotnie obchodziłem się z różnymi przykrymi myślami, biorąc je po prostu na przeczekanie. Gdy to nie przynosi pożądanego efektu, postanawiam użyć innego, znanego mi „lekarstwa” na strapienia duchowe, nieśmiało zasięgając rady przyjaciół. Oni jednak, mając podobny do mnie pogląd na życie, nie są w stanie rozwiać moich rozterek, a jedyne co mogą mi przekazać to stwierdzenia, że „przecież wszyscy wokół – no, może poza garstką nawiedzonych fanatyków religijnych – mają na sprawy wiary pogląd taki jak my, a najważniejsze to żyć w zgodzie z sobą samym”. Już wówczas dostrzegając miałkość tego typu stwierdzeń, zdaję sobie jednak sprawę, że nie stoi za nimi żadna spójna i logiczna myśl, lecz raczej zwyczajna ignorancja, wygodnictwo i strach przed stanięciem w prawdzie przed sobą samym. Mimo to ciągle odkładam decyzję o pójściu krok naprzód w rozwiązaniu moich wątpliwości. Być może taki stan trwałby jeszcze przez długi czas, gdyby nie całkiem przypadkowe spotkanie z księdzem, którego znam z dzieciństwa, kiedy posługiwał on w mojej rodzinnej parafii. Rozmowa z nim nie była długa. Kilka kurtuazyjnych zdań, parę pytań o to co robię obecnie i jak się mają rodzice. Gdy jednak mieliśmy się rozchodzić, ksiądz nieoczekiwanie zapytał: „Bracie, a pamiętasz jeszcze odpowiedź na jedno z katechizmowych pytań, której uczyłeś się przed pierwszą Komunią Św.? Czy wiesz jakie są rzeczy ostateczne w życiu człowieka?”. I nie czekając na moją odpowiedź, dodał: „Mam nadzieję, że pamiętasz. Nikt inny nie przeżyje przecież twego życia za ciebie i nie stanie za ciebie przed Bogiem…”. Słowa te momentalnie tak mną wstrząsnęły, że nie pamiętam nawet dobrze co odpowiedziałem wówczas żegnającemu mnie kapłanowi. Doskonale pamiętam za to zdanie – odpowiedź na pytanie księdza, które wyłoniło się wówczas z odmętów mojej pamięci: „Są trzy rzeczy ostateczne: śmierć, sąd Boży, niebo albo piekło”. Po tym zdarzeniu wiedziałem już dobrze, że nie mogę dalej pozostawiać swej duszy w obecnym stanie. Rzecz była zbyt poważna, a ja zaczynałem zdawać sobie sprawę, iż w sprawach być może decydujących o moich losach po śmierci, błądzę jak dziecko we mgle… Postanawiam więc już dłużej nie zwlekać i poszukać odpowiedniego „lekarza duchowego”, który pomoże mi wyjść z obecnego stanu.

Gdzie jednak szukać pomocy? Wprawdzie jestem chrześcijaninem, jednak gdy przychodzi mi odpowiedzieć na pytanie dlaczego moja religia jest lepsza od pozostałych, czy też bardziej od nich prawdziwa, z zażenowaniem odkrywam, że nie mam w tym temacie nic do powiedzenia. Decyduję więc, że pierwszym krokiem w poszukiwaniu „lekarstwa duchowego” będzie zdobycie wiedzy o poszczególnych systemach religijnych i wybranie tego, który wyda mi się najbardziej wiarygodnym. Już wstępne przymiarki do tego zadania uzmysławiają mi jednak, że problematyka jest tak szeroka, że musiałbym niemal odbyć studia religioznawcze, aby zdobyć wystarczające informacje. Nieco zrezygnowany postanawiam więc poszukać innego rozwiązania i pytam o radę znajomą mi osobę, o której wiem, iż traktuje na poważnie sprawy wiary. Rozwiązanie mi zaproponowane jest bardzo proste: „W jakim celu chcesz poznawać naraz wszystkie religie? Czy nie lepiej najpierw poznać własną i w kontekście tej wiedzy wyrobić sobie zdanie o innych?”. Uznając słuszność tej celnej uwagi, postanawiam więc sprawdzić referencje „lekarza”, który skądinąd był mi znany.

Korzystając z materiałów poleconych mi przez wspomnianego doradcę, początkowo zaczynam zgłębiać podstawy, na których oparta jest religia katolicka i poznawać dowody, które świadczą o jej prawdziwości. Bardzo szybko uzmysławiam sobie, iż niezgodne z elementarnymi zasadami logiki jest utrzymywanie, że sprzeczne ze sobą systemy religijne mogą być jednocześnie prawdziwe. Przekonuję się przy tym, że ilość dowodów potwierdzających opis życia, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa opisany w Ewangeliach jest tak duża, że niepodobna jest podważać czy kwestionować ich wiarygodność. Dostrzegając jednak, iż istnieje bardzo wiele wyznań chrześcijańskich, nierzadko różniących się między sobą w wielu istotnych punktach doktryny, chcę dowiedzieć się, który z kościołów jest rzeczywiście tym, który założył Jezus Chrystus. Nie przypuszczałem przy tym nawet, że tak łatwo dowieść, iż tylko w Kościele katolickim można odnaleźć przymioty, które zgodnie z nauką apostolską musi posiadać prawdziwy Kościół Jezusa Chrystusa. Dochodzę więc do punktu, w którym dokładnie wiem, któremu „lekarzowi” powinienem powierzyć moją duszę. O innych „terapiach” nie chcę już nawet słyszeć. Pozostało więc udać się na wizytę.

Początek „terapii duchowej” nie napawa mnie optymizmem. Wsłuchując się w słowa dobrych katolickich kapłanów szybko odkrywam bowiem, iż mój obecny stan duchowy jest pokłosiem wielu lat życia tak, jakby Bóg w rzeczywistości nie istniał, a dalsze w nim pozostawanie w bliższej lub dalszej przyszłości doprowadzi do mojej wiecznej zguby. Przerażony tą myślą postanawiam zrewidować moje dotychczasowe postępowanie, choć zdaję sobie sprawę, że będzie to oznaczało rewolucję w wielu aspektach mojego życia i będzie kosztować mnie nieraz wiele trudu i wyrzeczeń. Tak też okazuje się być i w praktyce. Nie jest przecież łatwo nie tylko np. wyzbyć się „niewinnych” oszustw i kłamstw w codziennym życiu, ale i zważać na intencję swoich czynów, starając się ją uzgadniać z przykazaniami Bożymi i moralnością chrześcijańską. Konsekwentnie trwając jednak w przyjętych postanowieniach i coraz bardziej poznając naukę katolicką, zauważam, że początkowe trudności stopniowo znikają. Z czasem przekonuję się, że prowadzenie katolickiego życia rzeczywiście zmienia człowieka na lepsze, a „walka duchowa” szybko przestaje być uciążliwym trudem, stając się wielkim życiowym wyzwaniem, którego celem jest jak największe upodobnienie się do Boga. Z radością zaczynam również dostrzegać, że rozterki duchowe, a więc te objawy mojej choroby, które leżały u podstaw zwrócenia się ku Bogu, stopniowo zaczęły zanikać. Dziś mogę już powiedzieć, iż zostałem z nich wyleczony. Starając się żyć w łasce Bożej i wiedząc, że nie ma nic bardziej wzniosłego, harmonijnego i godnego wiary jak nauka katolicka, żyję życiem pełnym nadziei, bez towarzyszących mi kiedyś lęku i niepewności. Wiem dobrze jakiemu Lekarzowi zaufałem i mam absolutną pewność, że oddając się pod Jego kierunek i opiekę nie dotknie mnie choroba duszy, której najgorsze z możliwych konsekwencje będę musiał ponosić na zawsze... 


Na tym zakończmy naszą historię i zapytajmy siebie:

* Czy widząc u siebie podobne wątpliwości – oznaki choroby duchowej i choćby dopuszczając możliwość istnienia wiecznego potępienia, rozsądnym byłoby kompletnie zlekceważyć takie myśli i założyć, że pewnie „wszystko będzie dobrze”? 

* Czy nie mając wystarczającej wiedzy aby przekonać się, że katolicyzm jest rzeczywiście religią objawioną przez Boga, odpowiedzialnym byłoby nie podjęcie próby poznania argumentów za tym przemawiających?

* Czy miałaby sens postawa, gdyby przekonując się o prawdziwości religii katolickiej, uznawalibyśmy tylko te jej wskazania, które są nam wygodne i nie wymagają od nas trudu?

* Jak należałoby wreszcie nazwać osobę, która dostrzegając to, jak wspaniałe owoce przynosi życie zgodne z wolą Bożą, postanowiła mimo to żyć zgodnie z tym, co sama uzna za stosowne?


A teraz wróćmy na chwilę do pytań zadanych po opisie choroby ciała i pomyślmy czy na oba „zestawy pytań” udzieliliśmy identycznych odpowiedzi?

Jeśli okazuje się, że ów „test zgodności” niezupełnie się zgrywa, a tli się we mnie jeszcze światło wiary, to warto zastanowić się, czy i mnie nie dotknęła przypadkiem poważna choroba duchowa. 

Najlepszy Lekarz dusz zawsze na mnie czeka. I jedyne, czego na początku ode mnie oczekuje, to tego, abym traktował Go poważnie...