31 sty 2021

O ochronie życia nienarodzonych z dwóch perspektyw

 


Kilka uwag w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie tzw. aborcji eugenicznej i niebywałej furii, która opanowała pewne środowiska po jego ogłoszeniu.

I. Perspektywa prawa naturalnego
Nie trzeba być katolikiem ani nawet osobą wierzącą, aby wiedzieć, iż:

1. Faktem a nie interpretacją jest to, że życie człowieka rozpoczyna się w momencie poczęcia.
2. Elementarna zasada prawa naturalnego głosi, iż nie można krzywdzić, a tym bardziej mordować niewinnych ludzi.
Już na gruncie samych tych zasad można łatwo dowieść, iż zabijanie nienarodzonego człowieka, choćby był on nieuleczalnie chory, jest czynem wewnętrznie złym i nie może być usprawiedliwione cierpieniem jakiejkolwiek osoby trzeciej, w tym wypadku rodziców. Z natury nie mają oni po prostu prawa pozbawiać życia swojego chorego dziecka, tak samo jak nie posiada tego prawa np. osoba, która przez lata zmuszona jest opiekować się znajdującym się w stanie wegetatywnym swym bliskim.

II. Perspektywa katolicka
Dla katolika powyższe dowodzenie, rzecz jasna właściwe i pożyteczne, nie powinno być jednak ani jedynym, ani najważniejszym argumentem w omawianym temacie.
W katechizmie katolickim św. Piusa X znajdujemy następujące punkty:

„Pytanie: Kiedy należy ochrzcić nowonarodzone dzieci?
Odpowiedź: Nowonarodzone dzieci należy ochrzcić jak najszybciej po narodzeniu.
Pytanie: Dlaczego potrzebny jest taki pośpiech przy chrzcie dzieci?
Odpowiedź: Pośpiech ten jest potrzebny, gdyż w ich wieku są one narażone na liczne zagrożenia życia, a bez chrztu nie mogą być zbawione.”

W tej perspektywie sprawa życia i urodzenia nawet bardzo chorego dziecka nabiera zupełnie innego wymiaru. Nikt nie kwestionuje faktu, iż cierpienia rodziców dziecka, które krótko po urodzeniu prawdopodobnie umrze, są trudne do opisania. Dla katolickich rodziców takiego dziecka nieporównywanie górujące nad tym cierpieniem powinny być jednak miłość do niego i pragnienie jego zbawienia.
Wiedząc o tym, że choćby krótkie życie poza łonem matki daje możliwość ochrzczenia dziecka i otworzenia tym samym dla niego bramy nieba, katolicki rodzic zrobi wszystko co w jego mocy, aby zapewnić swemu dziecku to największe i nieporównywane z jakimkolwiek innym dobro, choćby musiał przy tym podjąć największe ofiary.
W perspektywie wieczności życie ludzkie na ziemi i towarzyszące mu cierpienia trwają krótko. Szczęście wieczne w niebie dla tych, którzy w życiu dochowują wierności Panu Bogu nie będzie miało kresu.

Przedpoście

 


Od dzisiejszej niedzieli Kościół katolicki obleka swoich kapłanów, sprawujących Najświętszą Ofiarę, w szaty liturgiczne koloru fioletowego, a z Mszy Świętej znikają radosne śpiewy Gloria oraz Alleluja. Właśnie dziś rozpoczynają się bowiem w Kościele przygotowania do świąt Zmartwychwstania Pańskiego, które inauguruje trwający 17 dni i kończący się we wtorek przed Środą Popielcową czas zwany Przedpościem.

Liturgia Przedpościa ostatecznie ukształtowała się na przełomie VI i VII w. za pontyfikatu papieża Grzegorza Wielkiego. W skład tego okresu wchodzą trzy, bogate w treść i symbolikę niedziele:

* Niedziela Siedemdziesiątnicy (łac. Septuagesima), inaugurująca Przedpoście i przypadająca w siódmym dziesiątku dni przed Wielkanocą.

* Niedziela Sześćdziesiątnicy (łac. Sexagesima), przypadająca w szóstym dziesiątku dni przed Wielkanocą.

* Niedziela Pięćdziesiątnicy (łac. Quinquagesima), przypadająca w piątym dziesiątku dni przed Wielkanocą.

W dawniejszych wiekach właśnie w okresie, w którym obecnie obchodzimy Przedpoście, rozpoczynano w Kościele, zwłaszcza w zakonach, post przed świętami wielkanocnymi. Śladami tradycji, w której w poszczególnych tygodniach Przedpościa rezygnowano ze spożywania określonych rodzajów pożywienia są polskie ludowe nazwy niedziel tego okresu: Niedziela Starozapustna, Niedziela Mięsozapustna oraz Niedziela Zapustna, inaczej jeszcze zwana Syrozapustną.

Choć już od XIII wieku katolików formalnie nie obowiązuje zachowanie postu w tym okresie liturgicznym, to jednak Kościół do dziś poprzez swoją liturgię i duch Przedpościa wzywa nas do przejęcia się duchem pokuty. Stąd „w jego świątyniach panuje już mimo zgiełkliwych zabaw czasu [karnawału] poważniejszy nastrój. Kościół Święty pragnie bowiem pouczyć nas, abyśmy, przejąwszy się duchem jego, zrozumieli znaczenie i powagę zbliżającego się Wielkiego Postu i poczęli już w tych dniach przygotowywać serca swoje na owe wielkie dni skupienia i skruchy, a nie dopiero od Środy Popielcowej” („Rok Boży w liturgii i tradycji Kościoła świętego”).

Znakomicie koresponduje z tymi słowami lekcja z Niedzieli Siedemdziesiątnicy, w której św. Paweł porównuje staranie się o własne zbawienie z zawodami sportowymi. Wielki Post jest corocznie w życiu katolika czasem szczególnych zmagań, w którym powinniśmy z całych sił wytężać wszystkie swoje siły duchowe, aby nie tylko godnie uczcić pamiątkę Zmartwychwstania Pańskiego, ale również stale postępować w dążeniu do świętości. I tak samo jak w przypadku zawodów sportowych ich uczestnik nie przystępuje do nich bez należytego wcześniejszego przygotowania, tak chrześcijanin powinien dobrze przygotować się do wielkopostnej walki duchowej. Daną nam do tego okazją jest właśnie okres Przedpościa. Wtedy to mamy czas aby zbadać swoje główne wady i grzechy, przemyśleć środki jakich użyjemy w walce z nimi oraz zacząć zaprawiać się w przyjętych postanowieniach. Tak przygotowani wkraczając w Wielki Post mamy dużą szansę, iż podjęta przez nas walka duchowa zbliży nas do upragnionego celu naszych ziemskich zmagań.


29 sty 2021

Dzień islamu czyli w odmętach absurdu

 


Z okazji obchodzonego dziś przez Kościół posoborowy w Polsce dnia islamu, wszystkim miłośnikom całowania Koranu (na wzór Jana Pawła II), a także hierarchom zachęcającym katolików, aby „spotykając się w duchu wolności [z muzułmanami], żywiąc wzajemny szacunek, zachowując też postawę pokory wobec prawdy religijnej, której ludzie nie stanowią, ale na nią się otwierają i ją odkrywają, byli także gotowi na zmianę swych poglądów i postaw”*, dedykuję poniższe sury Koranu:

„Powiadali: «Zabiliśmy Mesjasza, Jezusa, syna Marii, Posłańca Allacha», podczas gdy nie zabili go ani nie spowodowali jego śmierci na krzyżu, on bowiem tak tylko wyglądał, jak ktoś ukrzyżowany” (Koran 4, 157)
„Nie uwierzyli ci, którzy powiedzieli: "Zaprawdę, Bóg - to Mesjasz, syn Marii!" A Mesjasz powiedział: "Synowie Izraela! Czcijcie Boga, mojego Pana i waszego Pana!" Oto, zaprawdę, kto daje Bogu współtowarzyszy, temu Bóg zabronił wejścia do Ogrodu! Jego miejscem schronienia będzie ogień” (Koran 5, 72)

Być katolikiem i twierdzić, że religia Mahometa:
- która od wieków tamuje drogę do poznania prawdy i zbawienia dla miliardów ludzi,
- której główną prawdą wiary jest zaprzeczenie dogmatowi Trójcy Przenajświętszej,
- której wyznawcy odpowiadają za śmierć niezliczonej ilości chrześcijan,
jest godna szacunku i należy raczej widzieć jej dobra niż braki, to zupełnie wyzbyć się zdrowego rozsądku albo wyznawać wiarę inną niż katolicka.

Katolik, widząc w islamie religię fałszywą i wiodącą na zatracenie jego wyznawców, modli się słowami niezmienionego przez zwolenników dialogu i ekumenizmu Aktu wynagrodzenia Najświętszemu Sercu Jezusowemu:
„Królem bądź tych wszystkich, którzy jeszcze błąkają się w ciemnościach pogaństwa albo islamizmu i racz ich przywieźć do światła i Królestwa Bożego”.


* Cytat z zapowiedzi XXI Dnia Islamu autorstwa bp. Henryka Ciereszko