15 sty 2021

Dialogi na dzień judaizmu

 



W najbliższą niedzielę Kościół w Polsce kolejny już raz obchodzić będzie tzw. dzień judaizmu.

Z tej okazji warto przypomnieć, jak bardzo niezgodne z doktryną katolicką jest nauczanie Kościoła posoborowego w kwestii stosunku do judaizmu.

Zobrazowaniu tego niech posłuży forma dwóch krótkich dialogów…


Wiara posoborowa a judaizm

- Po co ustanowiono w Kościele katolickim dzień judaizmu?

- „Chodzi o uświadomienie i przypomnienie, że dialog jest naturalną potrzebą współistnienia i drogą prowadzącą do wzajemnego poznawania siebie i okazywania sobie szacunku. Z niewiedzy i ignorancji wynika wiele nieporozumień i uprzedzeń.”*

 - To prawda. Jednak nie trzeba chyba tworzyć dni dialogu z kimkolwiek aby zrozumieć, na jakich zasadach opierają się relacje międzyludzkie?

- Tutaj chodzi również o coś więcej. „Dzień Judaizmu jest też okazją do przybliżenia katolikom w naszym kraju religii żydowskiej i to nie tylko w wymiarze historycznym. Wspólna refleksja nad sensem egzystencji i wiarą z perspektywy chrześcijańskiej i judaistycznej może się przyczynić do wzajemnego ubogacenia”.

- Ale judaizm to przecież inna religia, która nie uznaje nawet Bóstwa Pana Jezusa?

- Owszem, jednak papieże ery dialogu odkryli, iż Żydzi są naszymi starszymi braćmi w wierze, a Kościół „uznaje i docenia duchowe skarby narodu żydowskiego oraz jego religijne świadectwo składane Bogu”.

- Skoro tak jest, to czy wyznawcy judaizmu powinni w ogóle nawracać się na chrześcijaństwo?

- Nikt im tego nie zabrania.

- Ale czy Kościół  w wymiarze instytucjonalnym im w tym pomaga?

- Byłoby to niezgodne z duchem Soboru Watykańskiego II. Nasze relacje z Żydami nie mogą prowadzić do „pomieszania naszej wzajemnej tożsamości  jako ludzi wierzących” oraz muszą być wolne od „cienia podejrzenia o prozelityzm”. Stąd Papieska Rada ds. Jedności Chrześcijan w 2015 r. jasno zadeklarowała, że Kościół wyłącza wyznawców judaizmu spośród tych, do których kieruje nauczanie Chrystusa.

- Czy nie jest to jednak niezgodne z tym, co Kościół nauczał wcześniej?

 - Być może, czyż jednak nauczanie Pana Jezusa również nie było nowością dla współczesnych? Kościół nieustannie na nowo przeżywa doświadczenie swej wiary. Nie możemy przy tym zapominać, że nawet ponad tym, co po ludzku nazywamy zdrowym rozsądkiem i zasadami logicznego myślenia jest Duch, który wieje kędy chce…


* Słowa ujęte w cytaty w tym fragmencie są dosłownymi, lub niemal dosłownymi słowami hierarchów kościelnych.

 

Wiara katolicka a judaizm

- Czy chrześcijańska miłość bliźniego obejmuje również współczesnych wyznawców judaizmu?

- Oczywiście, że tak.

- W czym powinna  się ona zwłaszcza wyrażać?

- W pragnieniu ich nawrócenia , gdyż – jak nauczał Sobór Florencki – Żydzi „nie mogą dostąpić żywota wiecznego; lecz pójdą w ogień wieczny, który zgotowany jest diabłu i aniołom jego, jeżeli przed końcem życia nie będą przyłączeni do [Kościoła katolickiego]”, a to właśnie zbawienie jest najwyższym dla człowieka dobrem.

- Skąd wynikają tak stanowcze słowa?

- Wynikają wprost z nauczania Pana Jezusa, który rzekł: „Kto nie czci Syna, nie czci Ojca, który go posłał” (J 5 ,23).

- Czy na pewno możemy jednak odnieść te słowa również do narodu niegdyś wybranego przez Boga za swój lud?

- Z pewnością tak, gdyż Pan Jezus wyraźnie powiedział do Apostołów: „Idąc na cały świat, opowiadajcie ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 15-16).

- Jak więc Kościół od wieków realizuje ten nakaz w stosunku do Żydów?

- Po pierwsze żarliwie modli się o ich nawrócenie, prosząc, aby „Bóg i Pan nasz zdjął zasłonę z ich serc, by i oni poznali Jezusa Chrystusa, Pana naszego”. Po drugie, usilnie stara się czynić wszystko, aby również do nich dotarła Dobra Nowina i aby „poznawszy światło prawdy, którą jest Chrystus, z ciemności swych zostali wybawieni”.

- Czy to dążenie może kiedyś ulec zmianie?

-  Nie może, gdyż Kościół nie ma prawa zmieniać nauki i nakazów Pana Jezusa. Niemożliwe jest również, aby kierowany przez Ducha Świętego Urząd Nauczycielski Kościoła przez wieki mylił się w tak zasadniczej dla zbawienia ludzi sprawie. Bóg nie może zaprzeczać sam sobie.


8 sty 2021

Ołtarz czy stół?



W ogłoszonej w 1947 r. encyklice Mediator Dei papież Pius XII, wymieniając błędne poglądy na temat katolickiej liturgii, stwierdzał m.in., iż:

„błądzą ci, którzy chcą ołtarzom przywrócić pierwotny kształt stołu”.

Dziewięć lat później, podczas Międzynarodowego Kongresu Liturgicznego, ten sam papież nauczał, że:

„oddzielenie tabernakulum od ołtarza to oddzielenie dwóch rzeczy, które z natury winny pozostać złączone”.

Istnieje wiele racji, które mogły skłonić papieża Piusa XII do zajęcia stanowiska krytycznego wobec postawienia w prezbiterium ołtarza-stołu, oddzielenia go od tabernakulum i odwrócenia kapłana „twarzą do ludu”. Działania takie są bowiem nie tylko sprzeczne z tradycją liturgiczną Kościoła powszechnego, ale również w praktyce prowadzą choćby do koncentrowania liturgii na relacji kapłan–zgromadzenie, czy też spychania na drugi plan w sprawowanych obrzędach rzeczywistej obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie (częsty brak przyklęknięć przed tabernakulum kapłana odwróconego do niego plecami, umiejscawianie tabernakulum z boku ołtarza lub w mniej eksponowanych miejscach kościoła).

Nie od rzeczy będzie w tym miejscu również zaznaczenie, iż postulowane przez nowinkarzy liturgicznych, a uznane za błędne przez Piusa XII umiejscowienie ołtarza „versus populum”, niebezpiecznie kierowałoby liturgię katolicką i całą jej teologię w stronę potępionego przez papieży protestantyzmu. Nie kto inny bowiem jak negujący przebłagalny charakter Ofiary Mszy Św. i rzeczywistą obecność Pana Jezusa w sakramencie Eucharystii XVI-wieczni protestanci zastąpili katolickie ołtarze stołami, za którymi stanął zwrócony twarzą do ludu pastor-minister.

Teologowie protestantyzmu doskonale zdawali sobie przy tym sprawę, iż zastąpienie ołtarzy stołami nie było pewną błahostką liturgiczną, lecz wprost wynikało z ich sprzecznej z katolicką teologii. Świadectwem tego są choćby słowa jednego z liderów reformacji w XVI-wiecznej Anglii:

„Ołtarz jest bowiem dla składania na nim ofiary: stół zaś służy ludziom, którzy przy nim jedzą. Po co zaś przychodzimy zbliżając się do Stołu Pańskiego? Aby ofiarować Chrystusa na nowo, aby go na nowo krzyżować, czy aby karmić się nim, który raz tylko został za nas ukrzyżowany i ofiarowany? Jeśli przychodzimy by karmić się Nim, duchowo spożywać Jego ciało i duchowo pić Jego krew, co jest właściwym sensem Wieczerzy Pańskiej, wówczas nikt nie może zaprzeczyć, że forma stołu bardziej jest stosowana niż forma ołtarza.”*

Pontyfikat papieża Piusa XII zakończył się w roku 1958. Po upływie zaledwie kilku lat po Jego śmierci wydarzyła się w Kościele katolickim rzecz niebywała. Oto papież Paweł VI najpierw w 1964 r. zalecił, a w 1969 r. ogłaszając swoją nową liturgię stwierdził, iż ołtarze mają przybrać kształt stołów, na których nie ma już miejsca na tabernakulum, a kapłan sprawujący nową liturgię ma być zwrócony twarzą do ludu. Zalecił więc tym samym dokładnie to, co Pius XII uznał za błędne!

Wobec tej sprzeczności i bardzo bliskiej przestrzeni czasowej obu pontyfikatów nie jest możliwym, aby obaj ci papieże mieli jednocześnie rację. Albo właściwym jest stanowisko Piusa XII, który bronił utrzymania tradycyjnej i sięgającej starożytności orientacji ołtarzy katolickich. Albo też rację ma Paweł VI, który kierując się nową teologią uznał za właściwe upodobnić katolickie ołtarze do stołów w zborach protestanckich.

Żaden katolik, dostrzegając takie sprzeczności, nie powinien uciszać swego sumienia tłumacząc sobie, że takie kwestie to nie jego problem, gdyż „tak postanowił papież”. Jak bowiem pisze ks. Jacek Bałemba:

„Związanie się wyłącznie, dożywotnio i nieodwołalnie z katolickim kultem – Mszą Świętą w rycie rzymskim – nie jest kwestią subiektywistycznej opcji przesadzonej, lecz kwestią katolickiej wierności”.


* Cytat za M. Davies, „Zniszczenie Mszy Świętej czyli Godly Order Cranmera”

** Na zdjęciu katedra Notre Dame w Paryżu po pożarze i bardzo wymowny obraz. Katolicki ołtarz trwa niewzruszenie, posoborowy stół zniszczony w zgliszczach.

25 gru 2020

Tajemnica Wcielenia dziś

 



„Jezus Chrystus, jako człowiek, przebywa w Niebie i w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, a nigdzie indziej; gdy zaś przeto wyobrażamy sobie obecność Jego jako człowieka wszędzie, czyli na każdym miejscu, jest to tylko wymysł naszej wyobraźni; lecz jako Bóg jest zawsze przy nas, w nas i w każdym miejscu.”

 

Powyższy cytat, pochodzący z dzieła A. Rodrigueza „O doskonałości chrześcijańskiej”, przypomina o kilku ważnych prawdach wiary katolickiej:

  • Syn Boży - Druga osoba Trójcy Przenajświętszej, prawdziwy i odwieczny Bóg, w pewnym momencie dziejów przyjął ludzką naturę (ciało i duszę ludzką) i został zrodzony przez Najświętszą Maryję Pannę. 
  • Wcielenie Syna Bożego, którego tajemnicę obecnie wspominamy, nie zakończyło się w momencie Zmartwychwstania czy Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa. Pan Jezus, który w momencie Zwiastowania przyjął naturę ludzką, nigdy jej nie porzucił i nie porzuci.
  • Od momentu Wniebowstąpienia Jezus Chrystus w swym człowieczeństwie przebywa w Niebie, gdzie króluje i pośredniczy między Bogiem i ludźmi.
  • Nie przestając być obecnym w Niebie, Jezus Chrystus w swym człowieczeństwie jest obecny również w sakramencie Eucharystii pod postaciami chleba i wina, dając się nam spożywać jako pokarm na życie wieczne.

Jak wielki to cud. Jak wielka i godna największego uszanowania to tajemnica.

„Zdrowych i wesołych świąt” życzą sobie dziś bez mała wszyscy.

Ilu jednak wie co tak naprawdę świętuje? 

Ilu widzi w Bożym Narodzeniu coś więcej niż tkliwą tradycję?

Ilu kieruje się w swym życiu nauką Tego, którego pamiątkę narodzenia świętuje?