29 cze 2021

Operacja przeżycia Tradycji. Konsekracje biskupów z 1988 r.

 


Dokładnie 33 lata temu, 30 czerwca 1988 r., abp Marcel Lefebvre wraz z bp. Antonio de Castro Mayerem dokonali, wbrew woli Jana Pawła II, konsekracji na biskupów czterech kapłanów Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X.

Jedną z okoliczności, które popchnęły Arcybiskupa do zdecydowania się na ten trudny krok, było spotkanie religii świata w Asyżu. Wówczas to Jan Paweł II m.in. wraz z wyznawcami pogańskich bałwanów, a więc – cytując św. Pawła – demonów (1Kor 10, 20), modlił się o pokój na świecie, a na ołtarzu w rzymskim kościele S. Pietro buddyści modlili się przed figurką Buddy postawioną na ołtarzu. Od tamtego czasu wiele wydarzyło i zmieniło się w Kościele. Katolicy mają bowiem za sobą nie tylko kolejne „Asyże”, ale również takie wydarzenia jak np. całowanie przez papieża z Polski bluźniącego Chrystusowi Koranu czy uczestniczenie przez papieża Franciszka w kulcie pogańskiej bogini Pachamamy. W międzyczasie katolicy mogli zauważyć też m.in., że kierujący ich Kościołem nie widzą już potrzeby nawracania schizmatyków czy wyznawców judaizmu, herezja i cudzołóstwo rzekomo nie są już ciężkimi grzechami wykluczającymi od Stołu Pańskiego, a biskup Rzymu zdaje się przykładać większą wagę do walki z nierównościami społecznymi i globalnym ociepleniem, aniżeli do wzywania wiernych do walki z grzechem i szatanem.

W momencie konsekracji biskupich w 1988 r. wielu widziało w nich akt schizmatycki, który niechybnie doprowadzi do odłączenia od Kościoła wiernych Arcybiskupowi „lefebrystów”. Dziś, po kilkudziesięciu latach od tego wydarzenia, gdy z jednej strony papież Franciszek osobiście udziela jurysdykcji kapłanom Bractwa św. Piusa X, a z drugiej dostrzec możemy wspomniane wyżej aberracje doktrynalne, wzmacniane jawnym występowaniem niektórych Kościołów lokalnych (np. niemieckiego) przeciwko nauce Kościoła w najbardziej podstawowych kwestiach, mówienie o „schizmie abp. Lefebvre” jest co najmniej groteskowe.

Bez cienia przesady możemy za to stwierdzić, iż „operacja przeżycia Tradycji”, jak nazywał akt konsekracji abp Lefebvre, była ważnym i niezbędnym krokiem ku stworzeniu dla katolików na całym świecie życiodajnej duchowej oazy, do której mogą oni zwracać się będąc zagubionymi w duchowej pustyni Kościoła posoborowego. To właśnie dzięki temu, w istocie heroicznemu czynowi abp. Lefebvre, możemy dziś korzystać z posługi setek rozproszonych po całym świecie kapłanów, którzy udzielają ważnych i godnie sprawowanych sakramentów, głoszą nieskażoną herezjami naukę Kościoła oraz bez obawy przed prześladowaniami modernistycznych biskupów przedstawiają wiernym przyczyny i oblicza współczesnego kryzysu w Kościele. Choć wielu zdaje się o tym zapominać, to należy wspomnieć, iż pokłosiem konsekracji biskupich abp. Lefebvre jest również istnienie wielu spośród podlegających Rzymowi zgromadzeń kapłańskich, sprawujących tradycyjną liturgię i starających się w miarę możliwości przekazywać wiernym tradycyjną naukę Kościoła. Nie od rzeczy będzie również zadanie retorycznego pytania, czy bez konsekracji biskupich i bez istnienia Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X mogłoby dojść do, przynajmniej teoretycznego, uwolnienia przez papieża Benedykta XVI możliwości sprawowania przez wszystkich kapłanów Kościoła katolickiego Mszy Św. w odwiecznym rycie rzymskim…

Ktoś mógłby jednak stwierdzić, iż los Kościoła jest przecież w rękach Boga i zachowanie Tradycji w Kościele mogło odbyć się bez wzbudzającego tak duże kontrowersje i podział wydarzenia. Z pewnością mogło. Czy jednak widząc, jak wiele pięknych owoców przynosi i jak coraz szersze kręgi zatacza posługa wiernych Tradycji kapłanów, nie mamy prawa sądzić, iż to właśnie konsekracje z 1988 r. były ręką Boga, który w ten sposób pragnął zachować w swym Kościele prawdziwą wiarę w obliczu być może największego w jego dziejach kryzysu.

Dziękując Bogu za posługę abp. Lefebvre i bp. de Castro Mayera módlmy się, aby jak najszybciej ziściły się słowa, które abp Lefebvre wypowiedział podczas konsekracji biskupów w Ecône:

„(…) za kilka lat, kiedy, tego nie wiem, tylko najukochańszy Bóg zna liczbę lat, które muszą upłynąć do dnia, kiedy Tradycja w Rzymie z powrotem uzyska swoje prawa, zostaniemy objęci ramionami przez autorytety rzymskie, które będą nam dziękować za to, że zachowaliśmy prawdziwą wiarę w seminariach, w rodzinach, we wspólnotach, w naszych krajach, w klasztorach, w domach zakonnych ku większej chwale Boga i ku zbawieniu dusz”.


Czy Papież ma prawo zakazać Mszy Św. Wszechczasów?



W ostatnim czasie pojawiły się pogłoski o tym, iż Watykan planuje wprowadzenie ponownego, daleko posuniętego ograniczenia możliwości sprawowania Mszy Św. Wszechczasów.

Wobec takich informacji warto przypominać nauczanie katolickich teologów, którzy wyraźnie dowodzą, iż zakazywanie sprawowania tradycyjnej liturgii i próba narzucenia sprotestantyzowanego i nie opartego na Tradycji rytu posoborowego, są w istocie działaniami bezprawnymi, które nie mogą wiązać w sumieniu katolików.

Jednym z tego typu, niezwykle cennych tekstów, jest artykuł ks. Pawła Kramera, opublikowany po polsku w czasopiśmie „Zawsze wierni”. Poniżej zamieszczam jego fragment, zachęcając do lektury całości (link poniżej) tego ważnego głosu w obronie autentycznie katolickiego kultu.

„Obecnie jednak wielu biskupów nalega, by kapłani i wierni z pokorą i posłuszeństwem przyjęli ów nowy ryt, ponieważ – jak twierdzą – zostało to nakazane przez Rzym. Jeśli upieramy się przy pozostaniu przy starym rycie, zarzuca się nam, że nie jesteśmy lojalnymi katolikami. Istnieje jednak nauczanie Ojców i Doktorów Kościoła, wedle którego mamy obowiązek trzymania się tradycyjnej liturgii Kościoła. Jak widzieliśmy, również jeden z najwybitniejszych następców św. Piotra wyjaśniał, iż gdyby papież ośmielił się dokonać takich zmian, nie powinno się okazywać mu w tym posłuszeństwa.”


Całość dostępna pod adresem:
https://www.piusx.org.pl/zawsze_wierni/artykul/1039
 

22 cze 2021

Obowiązki chrześcijańskie a rozwodnicy?

 


Jednym z największych problemów społecznych dotykających współczesną Polskę jest bez wątpienia ogromna fala rozwodów. Według danych GUS, w 2020 r. 145 tysiącom zawartych małżeństw towarzyszyło ponad 51 tysięcy rozwodów (35,3%). Obserwując te zatrważające dane, często słusznie wskazuje się na katastrofalne skutki rozwodów dla psychiki i rozwoju dzieci pochodzących z rozbitych rodzin. W tym miejscu chciałbym jednak zwrócić uwagę na inny fatalny skutek rozwodów.

Rozmawiając z rozwodnikami zauważyć bowiem można, iż podjęcie decyzji o zerwaniu na gruncie cywilnym ich małżeństwa staje się często również tragicznym „przekroczeniem Rubikonu” w ich życiu duchowym. Nagle okazuje się wówczas, iż nawet ci z nich, który do tej pory starali się w jakimś stopniu wypełniać swoje obowiązki religijne, bardzo szybko uważają się za zupełnie od nich zwolnionych, twierdząc przy tym, że przecież ich to już nie dotyczy.

Skutki takiego myślenia są łatwe do przewidzenia. Najpierw ktoś wmówi sobie, iż nie musi już, a przynajmniej nie w takim stopniu jak dotychczas, wypełniać podstawowych obowiązków katolika (np. powstrzymywanie się od mięsa w piątki, coniedzielny udział we Mszy Św.). W ślad za tym nieuchronnie pójdzie w parze ograniczenie życia modlitewnego na co dzień. To skutkować będzie z kolei tym, iż osoba taka coraz rzadziej podnosząc myśli ku Niebu, coraz częściej spoglądać będzie na ziemię, szukając kogoś kto zapełni pustkę w jej życiu. I w ten oto sposób w wielu przypadkach, mimo początkowych deklaracji o tym, że po rozwodzie nie zwiąże się już z nikim innym, raczej po krótszym niż dłuższym czasie widzimy taką osobę u boku nowego „partnera/partnerki” lub tzw. drugiego męża czy żony.

Zastanawiające jest przy tym, co może leżeć u źródła takich postaw i tak szybkiej degradacji duchowej? Nie pomylę się chyba jeśli napiszę, iż częstokroć stoi za tym wypieranie z myśli faktu, że małżeństwo i wierność małżeńska to nie tylko i nie tyle sprawa między małżonkami, czy między małżonkami a wspólnotą Kościoła, ale przede wszystkim jest to sakramentalne zobowiązanie, które składamy przed Najwyższym Bogiem. Nasz Pan Jezus Chrystus nauczał przecież wyraźnie:
„(…) opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela! (…) Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo” (Mk 10, 7-12).

W żadnym stopniu nie jest więc tak, jak sądzą niektórzy, iż wzięcie rozwodu jest wprawdzie postępowaniem „nie po kościelnemu”, jednak jest to zwłaszcza sprawa między małżonkami, którzy mają prawo do takiej decyzji. Przeciwnie, w świetle nauki Pana Jezusa żaden małżonek nie ma prawa zerwać swojego, z natury nierozerwalnego małżeństwa, podobnie zresztą jak żaden człowiek nie ma prawa (choć ma możliwość) grzeszyć. Podobnie nie jest również tak, aby powzięcie decyzji o rozwodzie uprawniało człowieka do wyłamywania się z kolejnych obowiązków chrześcijańskich, jak gdyby odnosiły się one ludzkich relacji, obyczajów czy uczestnictwa w grupie z której mam prawo się wypisać, gdy przestaję czuć się w niej komfortowo. Skoro bowiem w ludzkich relacjach nikt nie ośmieliłby się twierdzić, iż brak posłuszeństwa woli rodziców w jednym, uprawnia dziecko do lekceważenia ich woli w innych punktach, o ileż bardziej niedorzecznym jest utrzymywanie, że będąc nieposłusznym woli Bożej w jednym aspekcie, obojętnym jest to, czy zachowam wierność swemu Stwórcy i Panu w pozostałych.

Czy jednak – mógłby zapytać ktoś, kto jest już „po rozwodzie” – starania o życie chrześcijańskie nie są dla mnie i tak bezcelowe? Wszak w wyniku różnych okoliczności życiowych znajduję się w trudnej sytuacji, nie żyję już z mężem/żoną i trudno przypuszczać, aby kiedykolwiek to się zmieniło. Cóż mam w tej sytuacji uczynić? 

Mimo skomplikowanej materii tego zagadnienia odpowiedź na tę wątpliwość wydaje się bardzo prosta: pamiętać o tym, że ciągle mam męża/żonę oraz starać się żyć w czystości i łasce Bożej. Żaden sąd ludzki nie jest w stanie bowiem rozerwać chrześcijańskiego węzła małżeńskiego, a z drugiej strony nie ma na świecie takiego błędu, którego skutkiem byłoby popadnięcie w taki grzech, którego Bóg nie odpuści temu, kto go z serca żałuje i pragnie z niego powstać.
Czy życie w takim stanie będzie życiem łatwym? Z pewnością nie. Czymże jednak są, przecież kiedyś przemijające i nierzadko będące skutkiem naszych błędów, samotność i cierpienie wobec wiecznych konsekwencji dla tych, którzy uporczywie wyłamują się spod prawa Bożego:

„Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego? Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani mężczyźni współżyjący z sobą, ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego” (1Kor 9-10).