25 gru 2020

Tajemnica Wcielenia dziś

 



„Jezus Chrystus, jako człowiek, przebywa w Niebie i w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, a nigdzie indziej; gdy zaś przeto wyobrażamy sobie obecność Jego jako człowieka wszędzie, czyli na każdym miejscu, jest to tylko wymysł naszej wyobraźni; lecz jako Bóg jest zawsze przy nas, w nas i w każdym miejscu.”

 

Powyższy cytat, pochodzący z dzieła A. Rodrigueza „O doskonałości chrześcijańskiej”, przypomina o kilku ważnych prawdach wiary katolickiej:

  • Syn Boży - Druga osoba Trójcy Przenajświętszej, prawdziwy i odwieczny Bóg, w pewnym momencie dziejów przyjął ludzką naturę (ciało i duszę ludzką) i został zrodzony przez Najświętszą Maryję Pannę. 
  • Wcielenie Syna Bożego, którego tajemnicę obecnie wspominamy, nie zakończyło się w momencie Zmartwychwstania czy Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa. Pan Jezus, który w momencie Zwiastowania przyjął naturę ludzką, nigdy jej nie porzucił i nie porzuci.
  • Od momentu Wniebowstąpienia Jezus Chrystus w swym człowieczeństwie przebywa w Niebie, gdzie króluje i pośredniczy między Bogiem i ludźmi.
  • Nie przestając być obecnym w Niebie, Jezus Chrystus w swym człowieczeństwie jest obecny również w sakramencie Eucharystii pod postaciami chleba i wina, dając się nam spożywać jako pokarm na życie wieczne.

Jak wielki to cud. Jak wielka i godna największego uszanowania to tajemnica.

„Zdrowych i wesołych świąt” życzą sobie dziś bez mała wszyscy.

Ilu jednak wie co tak naprawdę świętuje? 

Ilu widzi w Bożym Narodzeniu coś więcej niż tkliwą tradycję?

Ilu kieruje się w swym życiu nauką Tego, którego pamiątkę narodzenia świętuje?

29 lis 2020

Fundament reformy liturgicznej



Msza Święta Wszechczasów, Msza Święta w klasycznym rycie rzymskim, Msza Święta trydencka. Przeciętnemu katolikowi terminy te mówią niewiele albo zgoła nic. Gdyby jednak uprościć sprawę i sprawdzić, czy katolicy wiedzą o tym, że jeszcze kilkadziesiąt lat temu Msza Święta była powszechnie odprawiana w inny sposób niż obecnie, to zapewne wielu z nich przyznałoby, że nie tylko słyszało o takim fakcie, ale również mogłoby dodać, że była ona odprawiana po łacinie i „tyłem do ludzi”. Myliłby się jednak ten, kto sądziłby, że zmiany sprowadzały się tylko do tych dwóch punktów, lub też że były one istotą reformy liturgicznej. W rzeczywistości porzucenie języka liturgicznego i zmiana orientacji ołtarza były jednymi z konsekwencji czegoś dużo bardziej poważnego, tj. próby przedefiniowania rozumienia Mszy Świętej.

Każdy tradycyjny katechizm katolicki zawierał klarowną definicję Mszy Świętej:


„Msza Święta jest prawdziwą i właściwą ofiarą Nowego Zakonu, bo Jezus Chrystus, zastąpiony przez kapłana, ofiaruje w niej Bogu Ojcu w sposób bezkrwawy i tajemniczy swoje Ciało i Krew pod postaciami chleba i wina” (katechizm kard. Gasparriego)

 

W roku 1947 r. papież Pius XII w encyklice o liturgii „Mediator Dei” poczuł się w obowiązku obrony katolickiej nauki o istocie Mszy Świętej, krytykując tych, którzy chcieliby ją wypaczyć nawet pod tak –  wydawałoby się – zbożnym pozorem, jak podkreślenie wagi Komunii Świętej:


„(…) jeszcze więcej błądzą ci, którzy (…) twierdzą sofistycznie, że idzie tu nie o samą Ofiarę tylko, ale o Ofiarę i ucztę braterskiej społeczności, i ze wspólnie przyjętej Komunii świętej czynią punkt szczytowy całego nabożeństwa. Otóż raz jeszcze trzeba zwrócić uwagę, że Ofiara Eucharystyczna z natury swojej jest bezkrwawym ofiarowaniem Bożej żertwy, widocznym w sposób mistyczny w rozdzieleniu świętych postaci i w złożeniu ich w daninie Ojcu Przedwiecznemu. Natomiast Komunia Święta należy do uzupełnienia Ofiary i do uczestnictwa w Najświętszym Sakramencie. Jeśli jest wprost nieodzowna dla celebrującego kapłana, to wiernym tylko usilnie ją się zaleca”.

 

Tymczasem w roku 1969, wraz z promulgowaniem nowego rytu Mszy, opublikowano również Wprowadzenie Ogólne do nowego Mszału, w którego pierwszej wersji znaleźć można było taką definicję Mszy Świętej:


„Uczta Pańska czyli Msza Święta jest to święte zebranie bądź zgromadzenie Ludu Bożego, który gromadzi się pod przewodnictwem kapłana, by święcić pamiątkę Pana. Dlatego do lokalnego zgromadzenia Kościoła Św. w szczególnym stopniu odnoszą się słowa Chrystusa: <Gdzie dwaj albo trzej zebrani są w imię Moje, tam jestem pośród nich>”.


Ani słowa o Ofierze, ani słowa o rzeczywistej obecności Jezusa Chrystusa pod postaciami chleba i wina, ani słowa z tego, co zawiera katolicka definicja Mszy Świętej.

Wobec tego typu faktów jakże trafne wydają się słowa wybitnego liturgisty, ks. Klausa Gambera, który w książce „Reforma liturgii rzymskiej – organiczny rozwój czy destrukcja?”, pisał:


„Nie może być wątpliwości, że reformatorzy pragnęli całkowicie nowej liturgii; liturgii, która różniłaby się od tradycyjnej zarówno w duchu, jak i w formie (…). Liturgia oraz wiara są od siebie wzajemnie zależne. Dlatego właśnie został stworzony nowy ryt; ryt, który na wiele sposobów odzwierciedla poglądy nowej (modernistycznej) teologii. Po prostu nie można pozwolić na dalsze istnienie tradycyjnej liturgii w jej dotychczasowej formie, ponieważ była przeniknięta prawdami tradycyjnej wiary oraz starożytnymi wyrazami pobożności. Z tego właśnie powodu usunięto z niej wiele elementów, zaś na ich miejsce zostały wprowadzone nowe obrzędy, modlitwy oraz hymny, a także nowe czytania z Pisma św., pominięto przy tym ustępy niewygodne dla współczesnej teologii – przykładowo odniesienia do Boga, który sądzi i karze”.


Dzięki Bogu, tradycyjna liturgia katolicka, która w zamyśle twórców nowej Mszy miała w krótkim czasie zniknąć z życia Kościoła, po pół wieku od reformy liturgicznej nie tylko nie zanikła, ale powoli, lecz systematycznie odradza się. Dziś również w Polsce dla bardzo wielu katolików, wprawdzie nieraz przy podjęciu pewnego trudu podróży, dostęp do Mszy Św. Wszechczasów stoi otworem nie tylko okazjonalnie, ale każdej niedzieli. Z całą pewnością warto podjąć ten trud aby nie tylko zachwycić się pięknem katolickiej liturgii, ale przede wszystkim by czerpać z niewyczerpalnego zdroju łask płynących z Najświętszej Ofiary, mając pewność, że uczestniczymy w kulcie doskonałym, godnym Boga, katolickim i nieskażonym najmniejszym błędem.



20 lis 2020

Tytułem wstępu

 

„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata»” (Mt 28, 19-20)

 „Ale gdybyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy – niech będzie przeklęty!” (Ga 1,8) 

 

W encyklice Satis cognitum papież Leon XIII pisał, iż przyglądając się Kościołowi katolickiemu powinien ukazać się przed naszymi oczyma piękny i wspaniały obraz, który wzbudzi w nas miłość do społeczności założonej przez Jezusa Chrystusa. Wielu zapyta jednak jak to możliwe w czasach, w których Kościół ma nie tylko wielką trudność w docieraniu do nieprzekonanych, ale całe rzesze jego członków przynajmniej w praktyce życia codziennego zupełnie się od niego odwracają? Jak dostrzec w Kościele ten wspaniały obraz widząc choćby słabość i grzechy hierarchii, niekonsekwencje i brak wyrazistości w nauczaniu, czy obserwując infantylizm spotykany w liturgii?

W odpowiedzi nasuwa się refleksja, iż skoro Kościół istnieje ponad 2000 lat i przez wieki był na tyle silny, że kształtował oblicze naszej cywilizacji, to być może w pewnym momencie wydarzyło się coś, co przysłoniło jego faktyczny obraz, czyniąc dla wielu trudnym do rozpoznania wspaniałą formę i treść, które nadał mu jego boski Autor.

Wydarzeniem stanowiącym bezsprzecznie swoistą rewolucję w życiu Kościoła w XX w. był Sobór Watykański II, który zapoczątkował wiele niespotykanych wcześniej i daleko posuniętych zmian w doktrynie, moralności i liturgii Kościoła. Choć od tego wydarzenia minęło już ponad pół wieku, to wydaje się, że proces zmian w Kościele nie tylko nie zwalnia, ale nabiera nowego tempa. Stąd wielu zagubionych katolików zadaje sobie pytanie: „Gdzie w tych czasach zamętu w Kościele szukać bezpiecznej przystani i ratunku, skoro zdaje się, że wielu pasterzy wiedzie swych wiernych na manowce?”. Z pewnością azylu takiego nie należy szukać poza Kościołem katolickim, gdyż ani grzechy ludzie nie powodują, że Chrystus – Głowa Kościoła przestaje opiekować się Swym Mistycznym Ciałem, ani też błędne mniemania nawet najwyższych hierarchów nie mogą zmienić depozytu wiary katolickiej. Oczekując więc dnia, kiedy z łaski Bożej kryzys w Kościele ustanie, najlepsze co możemy zrobić to oprzeć się na tym co pewne i bez cienia wątpliwości katolickie: niezmiennej doktrynie, niezmąconej moralności i prawdziwie katolickich sakramentach, których od czasów apostolskich strzegł i które przekazywał Kościół rzymski.

Jeśli treści prezentowane na tej stronie pozwolą komuś lepiej poznać katolicką Tradycję i dostrzec piękno Kościoła katolickiego, a tym samym zbliżyć się do naszego Pana Jezusa Chrystusa – Deo gratias.  


Artur Wośko - autor bloga